Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yaşadıklarımdan sonra bambaşka birine dönüştüm
Merhaba ben çekingen içe kapanık biriydim hatta sevdiğim insanın yanında bile yemek yiyemeyen kimseyi üzmemek için uğraşan çok fedakarlık edersem affedersem sevilirim alttan alırsam sevilirim diye öğrenmişim sanırım şu an bunların çıkarımını yapabiliyorum. Hatta öyle ki kendimi savunmayı bile öğrenememişimki bana haksızlık yapıldığını bile anlamayan yapıldığında içe kapanan biriyim. Arkadaşlarım o dönem ilişki yaşarken bana kendini ezdirme derlerdi her şeye susar özür dilerdim. İçe dönüktüm. Erkek arkadaşım bana yalanlar söylüyordu beni yarabandı olarak kullanmıştı ona rağmen bu ilişkide kalmıştım. Ama bana sevdiğini de söylüyordu. Sonra öyle bir yerde terk edildim ki her şeyi doğru yapmıştım kendimce. o da kendinisavunsun ayrılsın derlerdi arkamdan. Kendi doğum günümde bile iki insanın arasını bulmak için kendimi ortaya atıp mahvetmişlerdi o günü. Sonra ben kötü olmuştum. Sürekli mutsuzsun denilerek terk edildim. 2 sene peşimdeydi ama pişman olup ben dönmeyince fedakarlık etmeyince sınır çizince onlar gibi karşılık verince beni tanıyamadılar. Benim sınırlarımı denediler. Baş edemeyince ne yapmaya çalışıyor başkası var kesin dediler. Sonunda patladım onlar gibi laf soktum oyun oynadım. Kötü insan ben oldum. Kendileri zamanında beni ezip geçmişti. Ben iyiye inanan fedakarlık edebilen sevebilen biriydim. Sürekli hakkını savunan şimdi yalnız kalmış kendimi bulamayan birine dönüştüm. Kime iyi olunur ki iyi olacağım insanı nasıl seçerim 30 yaşındayım arkadaş seçmeyi bile beceremedim. Hep ben yanlışımsanırım
Gizli Kullanıcı
SEVEREK AYRILDIK
Merhaba. Ben 2 yıldır aynı iş yerimde olan çocuğu seviyordum. O da beni seviyor. Lakin biz bir kere kahve içmek dışında adım atmadık sonra o ailevi sorunlarım var diyerek geri çekildi. Ben hayatıma onu unutmak için birilerini aldım ama başaramadım. O da beni unutamadı son 6 aydır hâlâ flörttük. Geçen hafta işten istifa etti. Gece bana yazdı söyledi şok oldum ve ona şu mesajı attım. “Kalbimde ve gönlümde yerin ayrı ve benim için çok değerlisin” Karşılık olarak “Sen de benim için aynısın Miraycım. Çok değerli ve kıymetlisin. Her ne kadar sana duygularımı belli ettiremesem de''. Biz o ayrılmadan 6 ayın içerisinde sürekli birlikte oturur kalkardık iş yerinde. Ben o hafta hep sordum ettim onu. Bir gün aramayınca triplendi. Bir gün buluştuk. Diğer gün aradım ama o bana arkadaşlarımlayım arayacağım dedi. Gecesi yazdı şu mesajı attı. Benim hem ailevi hem ruhsal hem psikolojik sıkıntılarım var geçmişten beridir bu devam ediyor bazen yeri geliyor farklı düşüncelere giriyorum yeri geliyor daha da farklı bir ruh haline giriyorum ben gerçekten milletin aradığı o erkek değilim kendime zarar veriyorum öyle ya da böyle bitsin yaptı tartıştık bir şeyler oldu kopamadık yine ne yapacağım ben yaaa babalarımız da iyi dosttu.
mirkamSevgilim geçmişim yüzünden ayrılmak istiyor
Sevgilimle iki senedir birlikteydim. En başlarda kaç ilişkin oldu?Nasıl oldu, neler yaşandı gibi sorular sordu ve ben orda açıkça söyleyemedim. Daha önce onun hoşlanmayacağı bir şey yaşadığımı buna benzer bir şey söyledim ona rağmen 1 sene bu sorunu yaşadık. Geçenlerde dayanamayıp itiraf ettim çünkü ona karşı vicdan azabı çekiyordum, çok seviyorum bilmesi gerektiğini düşündüm ama bir kişiye bile anlatmamıştım daha önce ilk defa ona söyledim ağlayarak. Başta beni sakinleştirmeye çalıştı, iki gün sonra mesafe istedi. Aşamayabilirim eski hislerim yok sana karşı dedi. Beni tek bırak senden önce ne yapıyorsam onu yapmak istiyorum, belki düzelir hislerim geri gelir ama yüzde doksan gelmez dedi. Ayrılamıyor o da üzüleceğinden korkuyor. Önceki konuyu bile bir senede tamamen aştık bir sene içinde normale dönüşmüştük ama sevgilim bu konuda çok takıntılı beni görünce sinirleniyor. Beyninin bir tarafı kız sana yanlış bişi yapmadı ilişkideki sorumlulukları yerine getirdi, seni seviyor diyormuş ama bir tarafı da kabul edemezmiş. Bu fikri değişebilir mi? Ona alan tanımaya çalışıyorum ama ne faydası olur onu da bilmiyorum. Odalarımız yan yana gidiyorum, tutamıyorum kendimi. Yardım alalım senin için diyorum, erteliyor onu da üzdüm kendim de. Çok vicdan azabı çekiyorum ne yapmam lazım bu düzelebilecek bir durum mu? Ne yapmam lazım lütfen yardım eder misiniz teşekkürler.
Gizli KullanıcıÇevremdeki insanları affedemiyorum
Ailemi, anne tarafımı sevemiyorum. Onlara karşı büyük bir öfke duyuyorum. Kendimi gergin ve üzgün hissediyorum. Sürekli öfke patlamaları yaşıyorum. Beni anlamadıklarını düşünüyorum. Duygularımı önemsemediklerini düşünüyorum. Ne kadar çabalasam da olmuyo ama başkalarıyla gayet normal bir şekilde iletişim kurabiliyorum. Yüksek sesten rahatsız oluyorum. İçimde bir değersizlik ve sevilmediğim hissi yaşıyorum. Duygularımı ağlayarak yaşayınca hakarete uğruyorum, küçük görüyorlar, dünyadaki tek suçlu benmişim, her şeyi haketmişim gibi davranıyorlar. Onları istesem de sevemiyorum iyi yanlarını göremiyorum, affedemiyorum içimde kararsızlık hissi var ne yapmalıyım?
Gizli KullanıcıEş ve aile arasında kalmak
Kardeşimin borçları yüzünden miras hakkım olan bazı yerler satıldı. Ben o hakkı talep etmediğimi söyledim. Artık borçların tamamen kapanması ve aile içi huzursuzluğun bitmesi için, gerçi senin de hakkın var, yarısı senin bu paranın diyen bir tek dedem vardı. Anneannemden öyle bir talep göremedim. Bazı tavırları da borç sebebiyle satıldığı için bana vermek istememesi gibiydi (maddi durumumuz iyi). Belki sebebi odur. Kardeşim ve eşimin 25 yıllık geçmişleri var . Eşim ona çok destek olan bir abi oldu ama kardeşimin bazı yanlışlıkları ya da kadersizlikleri yüzünden aralarına bir soğukluk girmişti. Daha önce kardeşim için yüksek meblağda bir iş yeri açıldı, sonuçta benim de hakkım olan bir parayla, ama asla eşimden tek bir kelime duymadım. Senin de hakkın vardı gibi ,günlerce iş yeri için koştu durdu yardım etmek amaçlı çok şey üstlendi,ama yıllar sonra aralarında oluşan soğukluk sebebiyle son satılan miras yerleri için çok fazla laf işitmeye başladım ,dedemlerin benim hakkımı yediğini, benim de kardeşimin yanlışlarının arkasında durup bir de ona hakkımı verip 3 çocuğumun hakkına girdiğimi söylüyor . Çok def'a anlattım anneannemin bazı tavırlarından kaynaklı o parayı istemediğimi; bana zorla hakkım olan parayı vermek isteseler bile yine almaz, kardeşim rahatlasın isterdim. Ama eşim beni anlamıyor, benim yanlışı savunduğumu ,ona karşı kardeşimi tercih ettiğimi sanıyor . 2 yıldır bitmeyen bir kaosun içindeyiz; ailelere de yansıdı bu durum, bazı tartışmalar yaşandı, arada büyük bir kırgınlık oldu,bunlar beni çok yıprattı. Anksiyete hat safhada mutsuzluk her seyden elimi ayağımı cektim ruhum çekilmiş hiç enerjisi olmayan birine dönüştüm,bu durumda ne yapabilirim
Gizli Kullanıcıİlişkimde neden hep aynı şeyleri yaşıyorum
İçimdeki duyguyu hissetmek istiyorum. Yeriine iyi duygular koymak beni daha çok yoruyor. O yüzden ne hissediyorsam, bununla yaşamaya çalışıyorum. Çok yorucu oluyor. Bazen haklı olduğumdan diye kafama geliyor, rahatlıyorum ama sonra gene aynı sorular kafamda birikiyor. Artık bu döngüden çıkmak istiyorum. Şu an hayatimdaki erkek benim uzun zamandir istedigim erkek o da beni istiyormus ve biz su an bir aradayiz nasil heyecanli oluruz
Gizli KullanıcıMesafeli olmam gerekiyor
Merhabalar. Çok çekici bir kadınım. Hayatıma giren erkek inanılmaz mutlu oluyor ama 1 ay sürüyor ve sonra ilgi yok. İlk başta asla fazla ilgi vermiyorum ama verince uzaklaşıyorlar. Dengeyi sağlamak çok zor. Ne yapmalıyım. Şu anki ilişkimdeki adam beni uzun zamandır istiyordu ama ben kaçıyordum. Elde edince mücadele etmiyor. Evli bir de ayrılmak istedim ama olmuyor. Yardımcı olun lütfen. 🙏 Teşekkürler 🙏
Gizli KullanıcıArkadaşlık ilişkilerinde neden aynı karşılıgı göremiyorum
Merhaba, sevdiğim insanlara karşı kendimden bile daha çok değer verip daha çok sevgi gösteriyorum ve bu sevginin karşılığını alamıyorum. İlişkiler karşılıklıdır ama ilişkide hep çok değer veren, çok seven ve ilişkiyi sürdürmeye çalışan ben oluyorum. Arkadaşım hiç yok ve arkadaşlarım dostum diyebileceğim insanlar olsun istiyorum ama hep kullanılan taraf ben oluyorum ve karşı tarafa gösterdiğim sevgiyi ben alamıyorum, hissedemiyorum. Herkesin sevgi gösterme biçimi farklıdır ama ben karşı tarafa sevgi gösterdiğim zaman, karşı tarafın da bana, mesela beni sevdiğini söylemesini, bana sarılmasını ve bana değer verdiğini hissettirmesini istiyorum. Hep kullanıldım, sevgim suiistimal edildi, arkamdan konuşuldu, saf, aptal, salak yerine konuldum. Bu yüzden arkadaş edinmek istemiyorum ama bir yandan da sosyalleşmek istiyorum. Şu an iki tane yakın kız arkadaşım var ve onları artık yakın arkadaşım olarak görmüyorum. Çok hayal kuran bir insanım, kafamdaki arkadaşlığı bulabilir miyim, sizce? İyi düşünmek ve umudumu kaybetmek istemiyorum. Kafamdaki arkadaşlığı bulmak için dualar ediyorum. Hayal ettiğim arkadaşlığı bir türlü bulamadım ve bulamayacağım gibi de hissediyorum. Bu histen nasıl kurtulurum? Dediğim gibi, hayalimdeki arkadaşlığı yaşamak istiyorum ve beni seven, bana değer veren insanlar olsun istiyorum. Çünkü artık arkadaşlık ilişkilerimde kullanılan taraf olmaktan bıktım. Diyalog kuramadığım ve özgüvensiz olduğum için insanlarla konuşmaya çalıştığımda çekingenliğimden dolayı zorlanıyorum. Acaba nasıl sohbet başlatabilirim diye düşünüyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum ve bu yalnızlık hissinden bıktım. Kendimim zaman konuşabileceğim arkadaşlarım olsun istiyorum. İnsanlar tarafından çok sevilmek, çok değer görmek ve bu sevgiyi hissetmek istiyorum. Sevd kötü hissettiğiiğim insanlara onları sevdiğimi, benim hayatımdaki yerlerini, bana verdikleri değeri söylüyorum ve karşı taraftan da bunu bekliyorum. Sevdiğim insanlar tarafından güzel sözler duymak istiyorum. Beni sevip sevmediklerini bilmek ve onların hayatındaki yerlerini görmek istiyorum. Bana sarılmalarını istiyorum; sarılmak iyi geliyor. Ne yapmalıyım, hiç bilmiyorum ve karşı taraftan sevgi göremediğim için çoğu arkadaşlığımı bitirdim. Ne yapmalıyım, yardımcı olursanız çok sevinirim. Şimdiden teşekkürler.
Gizli KullanıcıBu durumda ne yapmalıyım
Merhaba, insanlar ilişkilerde iyileşir derler. Ben olan neşemi de kaybettim. Bir ilişki yaşadım, onlara içimi açtım. Beni hep yargıladılar. En yakın arkadaşımın zamanında ilişkisinde çok yanlış şeylere şahit olan ama çocuğuna kadar yanında olan biriydim. Bu kişi yakın arkadaşımın grubundandı. O ilişkide güvenim o kadar zedelendi ki yine kaldım. En son o ayrıldı. Çünkü ben çok bağlandım; kendi hayatımda da anksiyete bozukluğu yaşıyordum. Hayatım ilerlemedi, eve kapandım. Yaşadıklarım beni kötü etkiledi. Arkadaş grubum onlardı ve onlara içimi, öfkem, açamıyordum, çünkü laf yiyordum. Diğer tarafta hemen kendini savunuyordu. İlişki bitince göndermeler yaptı; yine de dönmedim. Kendi hayatıma dönünce herkesten bir ima yedim. Onu arayınca da fedakârlık yapmadığım için doğru olan bu dedik; kendisi hep arayıştaydı. Ortaklarla buluşunca bana laf sokmaya başladıklarını gördüm, kendi hayatımı seçtiğim için. Kendimi açıkladıkça hep kötüye çektiler. Neden dönmediğimi anlatmaya başladılar. Ben de aynı şekilde cevap verince yakın arkadaşım beni kıskanç olarak, hasta olarak etiketledi; onları kıskandığım için laf soktuğumu sandı. Ona durumu anlattım, göndermeleri söyledim; o yüzden öfkeliyim, dedim. Haberim yoktu, dedi. İnandırıcı gelmedi, çünkü güvenim kaybolmuştu . Dertleşiyormuş gibi yapıp konuştuklarımı diğer tarafa attı. O kızı çıkarınca kıskanç diye repost attı, sonra bunları kaldırınca kendimi ispatlayamadım. Ona aynı şekilde karşılık verince de beni kötü bildiler. Ben onun özelini anlatmıyordum kimseye ama o beni hep rezil etti. İnsanlar mı yanlış ben mi sorunluyum
Gizli KullanıcıKafamdaki düşünceleri yalnız olduğumda nasıl susturabilirim
Kendimi hiç iyi hissedemiyorum. Özellikle eve gelince tek kaldığımda kafamdaki düşünceler durmuyor, sürekli eskiden yaptığım hatalar geliyor aklıma. İçim daralıyor, kötü hissediyorum. Oturup ağlıyorum tek başınayken, iyi hissettiğim anlar olmuyo. Sadece kalabalıkla nörtlenebiliyor duygularım, yaptığım hataların sonuçları ve sorumlulukları hiç geçmeyecek, bitmeyecek gibi hissediyorum. Çok vicdan azabı çekiyorum. Her anlamda geçmiyor. Neredeyse iki ay oluyor, geçmiyor. İçimde hep böyle kötü his, üzüntü oluyor ve geçmiyor. Tam geçiyor diyorum, tekrar o içimde bir bunalım var, geçmiyor.
Gizli Kullanıcı
