Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
3,5 yillik iliski bitimi
Yas 44. 3,5, önce yurt dışına çıkmıştı; orada yaşayacaktı, beni beğendiğini söyledi. Gitmeden 15 günü beraber geçirmek istedi. istemedigimi soyledim ama kiramadimda gorustuk ardindan gittiArdından adaptasyon dönemini yalnız bırakmamamı istedi; yine aynısı oldu, ayrılmalarla falan 3,5 yıla gelindi, olmayacağını her seferinde ben söylüyordum ama bir tarafımda hep istiyordu. Kendimi toparladım, tmm yuva kuralım dedim; ben dönmeyenilirim, dedi . Bekleyeceğim, dedim. Hakkına giriyormuşum gibi oluyor, dedi. Kabul etmedi. İşin ilginç tarafı, geçmişte bunları kendisine ben söyleyip olmaz diyordum. Zor günlerimde hep yanımdaydı, ailemi tanıyordu, ailem de çok seviyordu. Hakka girme mevzusuyla bitirmek istediğini söyledi. Bir müddet böyle devam ettik ama ben de çok bağlandım. Sonunda ayrıldı. 20 günlük süreçte 2 defa görüştük; en son görüşmemizde ailesinin istemeyebileceğini, bu sebeple bitirdiğini ve pervasızca kendisine 4 ay zaman verdiğini ve ailesinin söylediği biriyle görüşeceğini söyledi. Benim de birileriyle görüşmemi söyledi. Vicdanin rahat olsun dedim ben kendimi hazir hissedince gorusurum dedim yine bi umit dedim sonra baska bir erkekle goruştukten sonra daha olmayacagini soyledim ama icimi dokemedim hep zor zamanimda yanimda olmasindan dolayi hem ailemin sevgisinden dolayi . ailemle gorusmeye devam edip etmeme konusunu bana birakti sen bilirsin dedim ama benim hakkimda hicbirsey sorma da soyleme de dedim gecmisim hatrina soyleyemediklerimi icime attim cunku 3,5 yilin 3 senesi olmayacak dememle gecmisti. Şu an boşlukta gibiyim. Ne yapmam gerekiyor
Gizli Kullanıcı
Nasıl başa çıkabilirim?
Annemle asla anlaşamıyorum. O kadar bağım yokki evde yaptığı saçmalıkları görmeye tahammülüm yok. Hem ona bakmak zorundayım hem de nasıl bu kadar cahil olabilir diye düşünerek tetiklediği her durumda cinnet geçirecek gibi oluyorum. Temizlik hastası ve kendi evimde rahat edemiyorum. Yani elimde olsa 2 dakika yan yana olmam. Enerjim düşüyor sanki. Yanımda oldukça rahatsız oluyorum. Küçüklüğümle alakalı olduğunun farkındayım, bu saatten sonra değişmeyecekte ama ben de değişemiyorum yine değişmek katlanmak zorunda olan ben olmak istemiyorum artık.
Gizli KullanıcıAni değişimlerimi nasıl çözebilirim?
Ani değişimler yaşıyorum ve şunu fark ettim bu değişimler savunma mekanizması ile bağlantısı olabilir boşluk hissi ani sinirlenme gülme hepsi çok hızlı değişiyo. Duygularımda yani kişi savunma mekanizması olduğunu fark etse azalır mı çünkü fark etmiştim bir ara geçmişti ama şimdi yine başladı. Aslında güvende hissetmediğinde devreye girer savunma mekanizması değil mi? Farkına varmak istiyorum beynimin beni korumak için mekanizma oluşturduğunun. Kendimi izleyemeyeceğime göre nasıl öğrencem baktığımda beynimin beni koruduğunu?
Gizli KullanıcıBu tükenmişlik hissinden nasıl kurtulabilirim?
Memleketimden uzakta bir yerde yaşıyorum. şuan hamileyim ve burda hiç arkadaşım yok çok yalnız hissediyorum özellikle eşim işe gittikten sonra sürekli ağlıyorum. Arkadaş edinmeye çalıştım ama samimi ve güvenilir birilerini bulamadım üstelik üst katımda ev sahibim oturuyor ve onlardan da biraz rahatsızım çok dedikoducu ve samimiyetsizler, annem ve kardeşimde bana ters davranıyor ben de kendi içimde artık ailemi beni yalnız bıraktıkları için kızıyorum. Bu konu hakkında ücretsiz şekilde yardımcı olup danışabileceğim biri var mı e posta üzerinden daha detaylı anlatmak ve aklı başında bir danışmanlık arıyorum. Yardımcı olabilirseniz sizin için çok duacı olurum.
beyazcicek00Hayatı kaçırıyor gibi hissediyorum
Gastronomi 4. Sınıf öğrencisiyim aynı zamanda uzun ilişkim olan sevgilimle nişanlıyım. Yaza evleniyoruz okulum uzayacak gibi birkaç dersten kaldım ama sadece sınavlara gideceğim. Onun dışında evlenince hemen çalışmak istemiyorum kendimi geliştirmek istiyorum kurslara gitmek istiyorum ama bir yandan evliliğin gerektirdikleri var çocuk falan hemen düşünmüyoruz ama iki seneye falan çocuk olursa onu büyütmekle uğraşıp hayatı kaçırmaktan korkuyorum bu zamana kadar güzel gezdim güzel yaşadım ama bir şeyleri başaramadan ölmek istemiyorum kendimin ne istediğini bile tam anlamıyla bilmiyorum bir hobim yok okulum şu an 2 gün ama onun dışında yaptığım bir şey yok telefona bağımlıyım evlilik süreci de beni çok yıprattı. Yani evlenmek çok istedim kendi hayatımı kurmak kendi düzenim olması ama evliliğe kapılıp sıradan bir yaşam sürmek istemiyorum kendi ufak dükkanını açmak gibi hayalim var ama her şey maddiyata bakıyor kafam çok karışık kendimi tanıyamıyorum hayattan ne istediğimi bile bilmiyorum
Gizli Kullanıcıeşim bana odaklanamıyor ne yapmam gerekiyor
eşimle üç yıl bir ilişki yaşadık o ilişkinin ardından evlendik ve yedi aylık evliyiz yedi aydır eşimin iş yoğunluğu sebebiyle hiç vakit geçiremedik kendisinin sürekli yorgun olduğunu sürekli dinlemek istediğini sürekli uyumak istediğini dile getiriyor ve benimle hiç vakit geçirmiyor sanki zorla tutuyormuşum gibi cinsel hayatımız da çok sıkıntılı evlenmeden önce beni çok isteyen adam şimdi cinselliği sürekli ben başlatıyorum ve sadece onun ihtiyacı karşılanıyor ve bitiyor 24 yaşındayım hiç orgazm yaşamadım ve eşim de bunun için hiçbir çaba sarf etmiyor bu yüzden cinsel ilişki benim için sadece onu tatmin etmekmiş gibi geliyor ben de o duyguyu yaşamak istiyorum eşimle güzel vakitler geçirmek istiyorum sevdiğini dile getiriyor ama ben bunu hissedemiyorum çok yeni evliyiz ilk yıl hep zor geçer diyorlar ama ben böyle de bir evlilik istemiyorum ne yapmam gerekiyor
Gizli Kullanıcıevliliğimi sürdürmek istiyorum ama…
Üç yıllık ilişkinin ardından evlendik ve yedi aydır evliyiz ilk 1:30 aydan sonra Instagram üzerinden eşimin cinsel içerikli veya çıplaklık içeren kadın fotoğraflarını videolarını izlediğini gördüm direkt tepkimi ortaya koydum ve tartıştık sonrasında Instagram kullanmayı bıraktı benim telefonumdan maçlara vs bakıyordu sadece. arabayı satmaya karar verdik ve Facebook açtı kendine tekrar baktığımda bu sefer oradan baktığını gördüm Tekrardan tartıştık ve ben böyle sürmeyeceğini dile getirdim dün akşam işten çıkış saatinde evde olmamak için dışarı çıktım arkadaşlarımla vakit geçirdim dönüşte beni sitenin önünde ararken gördüm sonrasında seni kaybetmekten çok korktum annenlere gittin sandım ben seni kaybetmek istemiyorum gibi şeyler söyledi ben boşanmak istediğimi söylediğimde ben seni bırakamam diyor ne yapmam gerekiyor
Gizli KullanıcıSıkıntıdan napıcam bilmiyorum
Şöyle ki okul olmadığı günler evden çıkmıyorum sadece market ihtiyacı olduğunda veya çok nadiren mahallede çok az futbol oynamak için çıkıyorum o da sıkıntıdan yani. Yaptığım tek şey telefona bakmak ekran sürem 11-12 saat. Başka insanların benim durumumda olmadığını düşünerek daha çok çıkmaza giriyorum. Örneğin konuştuğum birinin bana bir arkadaşıyla konuşmasını attığında işte dışarıya çağırdığını takılacaklarını vs okudum ben ise evden dışarıya adım atmıyorum kendimi onlardan geride kalmış eksik olarak hissediyorum. Tabi ki öyle olmayabilir ama çok düşünüyorum ve sıkılıyorum. Konuştuklarım rahatça çıkıp takılabilirken ben kalabalıkta ne yapacağımı bile bilmiyorum orası da ayrı bir sorun zaten. Biriyle konuşurken söylediğim kelimeyi nasıl anladığını, eğer yanlış anladıysa o andan sonraki sohbetin de bu yanlış algısı ile devam etmesi sonucu üzüleceğini vs düşünüyorum. Her hareketim ve davranışım mükemmel ve eksiksiz olsun diye hareket ediyorum fakat başkalarının sadece doğal olarak davrandığını düşündükçe kendimi kötü hissediyorum. Genel olarak sorunlarım bunlar eğer bir hastalıksa söylerseniz iyi olur psikiyatriste bile gidebilirim çok sıkıldım bu durumlardan. Teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıKız arkadaşım yok diye yalnız hissediyorum ne önerirsiniz?
Üniversite öğrencisiyim yaş 25 erkeğim. Uzun süredir kız arkadaşım yok bu yüzden yalnız hissediyorum. Kimi begensem ya sevgilisi var ya kafamız uyuşmuyor. Artık bezdim. Yaş ilerledikçe ümidim de tükeniyor kusuru da kendimde arıyorum sanırım dış görünüşüm iyi değil diye beğenilmiyorum. Üstelik bu benim ikinci üniversitem ama gençlik yıllarımın yalnız geçmesi gün geçtikçe beni daha fazla üzüyor yıpratıyor. Elimde olsa yalnız olmak istemezdim. Bir de kızlarla iletişimde pek iyi değilim biriyle konuşunca kısa sürede çok ilgi gösterip üstüne gidebiliyorum. Kısacası dış görünüşüm huyum suyum her şeyim ofsayt. Ne önerirsiniz?
DerdimvarKendimi çok yorgun hissediyorum
Merhaba en yakın arkadaşımla ortak bir arkadaş grubum vardı. Birbirimizden farklı insanlardık ben onların arkadaşıyla sevgili oldum. Bazı konularda kendimi değiştirdim. O beni yarabandı olarak kullanmış ama her defasında bana sevdiğini söylüyordu. Yalanlar çıkıyordu ortaya. Daha sonra o dönem herkes o kadar bu ilişkinin içindeydi ki bitince kendime gelmem zor oldu. O hayatına devam etti biz ayrıldıktan sonra da ben üzülüyordum ama kendi hayatıma dönmüştüm. Yalnız olduğumu biliyorlardı çevremde kimse yoktu. Ne zaman ki ben onun profiline bakmaya başladım o zaman pişmanlık çok sevdiğine dair şarkılar paylaştı ama kendi hayatına da devam etti. Ben de devam ettim dönmeyeceğime dair paylaşımlar yaptım. İmalar devam edince onu aradım olmayacağını söyledi ben devam ettim hayatıma. Kimseye aradığımı anlatmadım. En yakın arkadaşım buna kuruldu. Benim hakkımda her şeyi o insanlara şüpheli şekilde sanki başkası varmış hiç beni tanımamış gibi bambaşka şekilde anlattı. 1 aydır paylaşımlar göndermeler kıskanıyor demeler bir yandan iyi niyet gösterileri ben içimi açıyorum o tarafa anlatıyor bunları hala geri dönecekmişim gibi ağzımdan laf almaya, başkası var mı diye yalnız planı ne bizle de arasını bozdu demek ki başkaları var gibisinden konuşuyorlar. Fedakarlık etmediğim için yollu damgaları sorulardan anlıyorum, hesap soruyorlar resmen o kadar üzerime geldiler ki ortak olanları çıkardım hesabımdan. İyice onları kıskanıyorum moduna girdiler çok yorgunum ne yapacağım
Gizli Kullanıcı
