Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Geçmişte yaşadıgım olayları nasıl geride bırakabilirim?

Merhaba, ben 10 yıllık evliyim. Evliliğimizin ilk 8 yılına kadar problemlerimizi bir şekilde kapattık; aramıza bir soğukluk girmedi, ben de bunu hiç hissetmedim. Ama son iki yıldır eşimle aramda hissedilir bir şekilde bir soğukluk var. Ben evliliğimin ilk 8 yılına kadar ailesiyle gayet iyi, samimi biriydim. Ama evlendiğim ilk günden beri maddi manevi yapılan ve yapılmaya devam edilen haksızlıklara daha fazla tahammül edemedim. Bu yüzden kendi sınırımı ve mesafemi koydum. Eşim başlarda benim ailesine karşı koymuş olduğum bu sınırı çok önemsemedi ya da bana belli etmedi. İki yıl öncesine kadar benimle her konuda konuşan, dertleşen biriydi. Ama şimdi özellikle ailesiyle ilgili herhangi bir konuda bir şey söylesem bana karşı hemen bir kalkan oluşturuyor. Buna da hak veriyorum, “ailesidir” diyorum. Ama huyları çok değişti. Bana kolay kolay bağırmayan biriydi; şu an ise en basit konuda bile, yanımızda başkalarının olup olmaması önemli olmadan, beni azarlayabiliyor. Defalarca rahatsız olduğumu dile getirmeme rağmen bunu yapmaya devam ediyor. Kilo konusunda “şaka yapıyorum” diyerek dalga geçiyor. Artık beni kırmaktan kaçınmıyor; kıracağını bile bile birçok şey yapıyor. Sürekli beni manipüle etmeye çalışıyor, her şeyde beni suçlu görmeye ve bana suçlu olduğumu göstermeye çalışıyor. Ama tamamen böyle biri de değil. İnişli çıkışlı bir insan. Yardım eder, gezmekten kaçınmaz, mutlu etmeye çalışır. Bunları da yapıyor. Ama bana olan soğukluğunu hissettirmesi bende daha ağır basıyor. Özellikle başkalarının yanında beni küçük düşürmesi bende daha ağır basıyor. Bazen “boş ver, kendi hayatınla ve çocuklarınla vakit geçir, ilgilen, takma” diyorum. Ama hazmedemiyorum. İki yıl öncesini düşündükçe “Ben ailesiyle iyiyim diye mi beni seviyormuş?” diye düşünüyorum. Bu değişimini bir türlü bir şeye bağlayamıyorum. İş ortamlarının değiştiğini düşünüyorum, belki ona bağlıyorum. Ama bu sefer de “başka ortamlara girince, kendi kabuğundan çıkınca beni gözden çıkardı, bir nevi beni beğenmez oldu” diye düşünüyorum. Şu an her şeyimi eleştirme modunda. Ben artık onunla sohbet etmek de istemiyorum. Çünkü herhangi bir cümlemde mutlaka “saçma konuşuyorsun”, “boş konuşuyorsun”, “mantıklı konuşmuyorsun” gibi şeyler söylüyor. Bunları duymak istemediğim için de artık konuşmak istemiyorum. İçimdeki neşeyi kaybettiğimi hissediyorum ve gitgide sessizleşiyorum. Eşim de ben bu problemlerimi konuştuğumda benim aşırı derecede takıntılı olduğumu düşünüyor. Ona göre o bana o an nasıl davranmak isterse öyle davranacak, ama ben “boş ver” deyip takmayacağım. O bunu istiyor. Bu davranışlarının sebebini sorduğumda ise “bir anda oluyor” diyor. Ama ben farkındayım; onun bana karşı bir dolmuşluğu var. Her fırsatta, farkında olarak ya da olmadan, bunu benden çıkarmaya çalışıyor. Çünkü iki yıl öncesine kadar her istediğimi yapan, gayet saygılı biriydi. Bu dolmuşluğu nereden çıkartıyorum? Çünkü bu iki yıl içerisinde bana bir kere şu cümleyi kullandı: “Benim sana yaptıklarıma karşı sen şımarıyorsun. ”Ben zaten sevgisiz bir çocukluk geçirdim, sevgisiz bir ortamda büyüdüm. 17 yaşında evlendim. Eşimin bana karşı saygısı ve sevgisi beni çok etkilemişti. Ama bu değişimi beni gerçekten çok yıprattı. Gerçekten de anormal bir şekilde takıntılı bir hale getirdi.

Romantik İlişkiler

“Sorunları olduğu için ayrılan bir sevgili geri döner mi? Bir süre sonra ‘yanındayım’ diye yazmak doğru olur mu?”

Bu akşam sevgilim benden ayrıldı. Sebebi “2 gündür ailevi bazı sıkıntılarım oldu. Ailecek kötüyüz. Bu yüzden psikolojik olarak çok kötüyüm, içime kapanığım, depresyonda gibiyim. Yalnız kalmak istiyorum. Buradan gidebilirim, belki Ankara’ya ya da İstanbul’a. Üniversiteye devam edebildiğim kadar gelmeyeceğim. ” dedi. Gözleri dolmuştu, konuşma boyunca ağlamamak için zor durdu. Ben de “Seni beklerim iyi olana kadar, sıkmam seni, yine yalnız kalırsın. ” dedim. Daha önce de kötü bir dönem geçirmişti; yanında olmuştum, onu darlamamıştım, kendi haline bırakmıştım. Onu hatırlattım, yine öyle yaparım dedim. O da “Biliyorum, sen hep çok iyiydin bu konuda ama bu sefer öyle bir şey değil. Terapi almayı bile düşünüyorum şu an. Kimseye gösterecek güler yüzüm yok şu an, bu yüzden seni bu durumun içine sokamam, sana bunu yapamam. Bana umut bağlamanı istemiyorum, bunu senin üstüne de yükleyemem. Benim durumumu görmeni de istemiyorum. Ben bile şu an ne yapacağımı bilmiyorum. ” dedi. İlişkimiz çok güzeldi, sağlıklıydı. Hiçbir sorunumuz yoktu. Birbirimizden ayrı ikimizin de kendi hayatı vardı ve hep bu bilinci koruduk. Aramızda hiç saygısızlık olmadı. Ayrılırken de çok medeniydik. En çok da bu koyuyor; böyle güzel bir ilişkinin bitmesi. Ama ben onu bekleyeceğim. Bunu ona da söyledim. İnanıyorum ki iyileşip geri gelecek ve kaldığımız yerden devam edeceğiz. Onu çok seviyorum, onun da beni sevdiğinin farkındayım. Onun ilk uzun ilişkisi bendim, benim de ilk uzun ilişkim oydu. Beş ay sürdü. Zaten beni düşündüğü için ayrılmak istedi. Instagram’ını da dondurdu. Bir süre bekledikten sonra ona yazmalı mıyım?.

Kaygı

Hayatımı etkileyen kaygıyı nasıl aşabilirim?

Merhabalar, kaygılı biri olmam hayatımı gerçekten çok fazla etkiliyor ve günlük yaşantıma devam etmekte zorlanıyorum. Kaygı bazen bir anda bastırıyor ve nefes almakta güçlük çekiyorum. Böyle anlarda etrafımdaki herkesten ve her şeyden uzaklaşıp bir kenara çekilerek nefes alışverişimi düzenlemem gerekiyor. Kaygılı biri olmamın ailemden kaynaklandığını düşünüyorum. Baskı ve travmalarla büyüyen bir çocuktum. İhtiyaçlarım bile bana yük gibi hissettiriliyordu. Bu yüzden çok sessizleşen, içine kapanan ve ihtiyaçlarını ancak çok zor durumda kaldığında karşılayabilen bir çocuk olarak büyüdüm. Büyüdükçe içimde aileme karşı kin, nefret ve öfke oluşmaya başladı. Onlara karşı artık sevgi hissedemiyor, duygusal olarak uzaklaşıyordum. Zamanla onlara karşı duygusal teması neredeyse tamamen kaybettim. Sonra aşık oldum. Özgüvensizdim ve onu kaybetmemek için her şeyi yapabilecek bir haldeydim. Bu dönemin ardından ağır bir depresyon süreci yaşadım. O karanlıktan beni kimse çıkaramazdı; bunu ancak ben başarabilirdim. Aylarca yataktan kalkamayacak haldeydim, vücut direncim çok düşüktü. Daha sonra toparlanmaya ve kendime odaklanmaya başladım. Kişisel gelişimle ilgilendim, psikoloji okumaya ve araştırmaya başladım. İlk defa kendimi anlaşılmış hissettim. Daha önce herkes tarafından aşağılanarak veya hakaret edilerek anlatılan davranışlarımın aslında bir nedeni olduğunu fark ettim ve bu beni çok mutlu etti. Fakat bir süre sonra varoluşsal sorgulamalar yaşamaya başladım. Yaşadığım hayat ve zihnimde dönen düşünceler yaşıma göre çok ağır geliyordu. İçimde kendimle bir savaş verirken herkesi affetmeye çalışıyordum, iyileşmeye çalışıyordum. Ama önce kendimi affetmem gerektiğini fark ettim. Çocukken beni vicdansızca azarlayan ve yargılayan o iç sesi zihnimden çıkarıp yerine daha şefkatli ve destekleyici bir iç ses koymaya çalıştım. Bunu başardım ama hiç kolay değildi. Kimse bunun ne kadar zor olduğunu bilemez. Şimdi kendini seven, hayatı, hayvanları, nefes almayı, yürümeyi, sakin bir insan olmayı ve gülümsemeyi seven biriyim. Sınırlarımı çok net koyabilen birine dönüştüm. Ancak kaygıyı bir türlü tamamen yenemiyorum. Üzerine gitmeye çalışıyorum, kendime aslında ortada bir tehlike olmadığını anlatıyorum ama yine de tedirginlik ve korku tüm bedenimi sarıyor. Bir başka konuya daha değinmek istiyorum; belki bu da kaygıyla ilgilidir. Bazen vücudumu anlam veremediğim bir titreme sarıyor. Örneğin bugün eski erkek arkadaşımla karşılaştım ve onun yanında sürekli titriyordum. Biriyle tartıştığımda veya sinirlendiğimde de benzer bir şey yaşıyorum. İçimdeki öfkeyi ifade etmiş, bağırmış veya söylemek istediklerimi söylemiş olsam bile sonrasında titreme devam edebiliyor. Üşümüyorum ama vücudum titriyor. Güvendiğim insanlara bunu anlattığımda onlar da şaşırıyor ve pek anlam veremiyorlar. Asıl konuma dönecek olursam; kaygı özellikle anksiyetesi yüksek insanların yanında daha çok artıyor. Böyle durumlarda hemen ortamdan uzaklaşıp nefesimi düzenlemek ve kendimi dengelemek istiyorum. Bunu nasıl aşabilirim?

Kaygı

Şu an içimde annemle ilgili bir korku var kaybetme gibi bir şey. Aşamıyorum. Aslında iyi herşey ama…

Korkum çok garip. Hiç bir şeye odaklanamıyorum. Yalnız kalmaktan, hiç bir şey yapamamaktan, annemle ilgili her şeyde korku var içimde. Kaybetmek korkusu daha çok. Bazen ağlıyorum, bazen geceleri uyuyamıyorum. Kendimi bilinmezin içinde hiss ediyorum. Yakın zamanda evde de boru açıldı evi su basmış gibi bir şey oldu. Çok korktuk. Oda kaldı içimde. Korkularım arttıkça çoğalıyor, ben bişi yapamıyorum, napıcam ben?

Romantik İlişkiler

1 aylık ilişkimi unutamıyorum

Ben 1-2 yıl önce bi çocukla tanıştım ilk sevmedim soğuk yaptım ama çocuk deli gibi seviyordu. Sonradan benim yüzümden ayrıldık ve o sevgili yaptı ama ben unutamadım çok pişman oldum. Kiminle ilişki yapsam aklıma o geliyor herkesi onunla kıyaslıyorum tekrar olmak istedim ama o istemedi hala sevgilisi var ama onu istiyorum bana hissettirdiği şeyleri özlüyorum yakınlığını. . kendisini… Dayanamıyorum ne yapacağım artık bilmiyorum tekrar olsak aynı hataları asla yapmam sadece son bir şans istiyorum onu seviyorum

Çocuk ve Ergen

Oğlum doğduğundan beri her şeyini babası yapsın istiyor

Merhaba oğlum şu an 2,5 yaşında ama doğduğundan beri herşeyini babası yapsın istiyor. Yemeğini o yedirsin, altını o değiştirsin, babası uyutsun istiyor. Ben yaptığım zaman kıyamet kopuyor, kendini dövmeye başlıyor ya da ağlama krizlerine giriyor ve gün geçtikte artık beni hiç istemiyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum, bazen bu durum beni çok yaralıyor baş başayken hiç bi sorun yok onu da belirteyim neden oğlum bu şekilde acaba

Yeniden başlamak için çok yorgunum

Merhaba ben yanlış arkadaşgrubu/sevgili ilişkisindeymişim. Bunu geri çekilip izleyince fark ettim. Yalnızlık/alışkanlık bu insanlara uyum sağlamam affedici olmam sessiz içe kapanık olmam yüzünden. Erkek arkadaşım başta beni yarabandı olarak kullandı ben çok affedici fedakar oldum. Benden o ayrıldı. Uzun süre izledim sevgime yenik düştüm o da göndermeler yaptı ben hayatıma devam ettim çünkü arka planda o da devam ettigörüyordum. Onu aradım doğru olan bu dedi. bunu arkadaşıma anlatmadım. konuşulsun istemedim. arkadaşım bunu öğrenince beni kötü göstermek için her şeyi yaptı. ona içimi açtım benim hassas noktalarımdan beni vurmaya bunlar üzerinden kendini yüceltmeye başladı. o insanın zamanında bana yaşattıklarını unutup bu sefer aynı fedakarlıkları yapmadım dönmedim diye altındabaşka şeyler aramaya başladılar birini yedekte bekletiyorum sandılar ben bu arkadaşımın her şeyini bilirim yanında olmuştum. Bu yaşananlar benim psikolojimi mahvetti. Eve kapandım kimseyle görüşmedim 2 sene şimdi başkası var sandılar. Ben gerçekten yalnızım. Kinci oldum kıskanç oldum bencil oldum bukalemun oldum. Kısacası bu grupta onların huyuna gitmeyince onları aynalayınca her şey oldum. Hayatımı didikleyip altında bir şeyler arıyorlar. Yeniden başlamaktan çok korkuyorum ben hayatı yaşamayı öğrenemedim her şeyden çok uzak kaldım. Yalnızım diye hemen insanlara tutunuyorum içimi açıyorum. O gruba dönmeyeceğim haksız olan ben bile olsam ilerde pişman olan ben olsam bile dönmeyeceğim yeniden hayatı nasıl severim

Ücretsiz iyi bir psikolog desteğini nerden alabilrim

Merhaba, eşim kumar yüzünden intihar etti. Ben bununla baş edemiyorum. Onun için elimden geleni yapamadığımı düşünüyorum. Onun çaresizce bu yolu seçmesi onun kendini öldürdüğü gerçeğiyle başedemiyorum. Beni kimsenin anlayamadığını düşünüyorum. Maddi imkanım yok işsiz de kaldım. Nerden destek alabilirim gerçekten bana kim yardım edebilir ya da edebilir mi ondan da emin değilim artık. Çok kötüyüm. Yardım arıyorum. Belki bi çözüm bulabilirim diye şansımı denemek istedim.

Romantik İlişkiler

Ayrıldığım kadını unutamıyorum

1,5 yıldır başka bi şehirde olan bekar bi kadınla görüntülü görüşüyorum. Kendisi öğretmen. Ben evliyim 44 yaşındayım1 defa yaşadığım şehire geldi buluştuk. 10 gün önce aynı okuldan bi öğretmenle ciddi ilişkiye başladı ve artık bana yazma dedi ilişkim biterse ben sana dönerim dedi. Yaklaşık 1 haftadır görüşmüyorum numarasını sildim ama çok etkilendim bu durumdan,unutamıyorum bi türlü. İkimizde aramızda ciddi anlamda bişey olmayacagını biliyorduk, ama ayrılmayı kaldıramadım sürekli aklımda uykumdan uyanıyorum. Aklıma geldikçe mideme agrılar giriyoAyrıca bu kadın beni sanal kumara alıştırdı kendisi de oynuyordu yaklaşık 2 milyon borca girdim benim paramla oynadı hep onun da borçları vardı babası kapattı borçlarını su an hiç borcu kalmadı. Daha önce 10 gün kadar konusmadığım oldu ben engellemiştim bu kadar etkilenmemiştimAma onun bana yazma demesi ve hayatında birinin olması beni yıktı şu an o mutlu ben mutsuzum bu durumdan nasıl kurtulacağım

makyaj yapamama sorunu

merhaba. ben 35 yaşında bir kızım. her türlü makyaj malzemem olmasına rağmen makyaj yapamıyorum. sürekli yeni malzemeler alıyorum ama bir gün kullanıyorum ertesi gün unutuyorum. evden dışarı çıkarken bu arkadaş buluşması için de geçerli iş için de. ailemle yaşıyorum ama onlar bu duruma karşı tepkisiz. ben çok takıyorum, bakımlı olmak istiyorum. doğal güzel olmak istemiyorum. makyaj bana iyi hissettiriyor. bu alışkanlığı nasıl kazanabilirim? internette gördüğüm makyaj videoları daha çok moralimi bozuyor. çünkü makyajlı kadınları çok beğeniyorum.