ailemle aramı nasıl düzeltebilirim

Sevgili danışan; seni çok iyi anlıyorum. Şu an hissettiğin o yoğun yorgunluk, kırgınlık ve "ne yapsam olmuyor" hissi kurduğun her cümleden o kadar net akıyor ki... Kendini kocaman bir yalnızlığın içine hapsedilmiş, sesini duyurmaya çalıştıkça daha da derine gömülmüş gibi hissediyorsun.

Bir psikolog gözüyle, anlattıklarında aslında birbirini besleyen çok insani ve çok tanıdık birkaç düğüm noktası görüyorum. "Beni kimsenin anlamadığını biliyorum" diyerek aslında kapıyı en baştan kapatıyorsun. Bu düşünce, yaşadığın kırgınlıklara karşı geliştirdiğin bir savunma mekanizması olabilir. "Nasıl olsa anlamayacaklar" diyerek her şeyi içine attığında, dışarıdan sakin görünüyorsun ama içeride sürekli dolan bir baraj var. O baraj bir noktada taşmak zorunda kalıyor.Ailen seni çok sevse de onların onaylamadığı şeyleri yaparken buluyorsun kendini. Nedenini bilmediğini söylemişsin ama bu genellikle bireyselleşme çabasıdır. Bilinçaltın sana şunu diyor olabilir: "Ben sizin istediğiniz o kusursuz çocuk değilim, ben ayrı bir bireyim ve kendi doğrularımla var olmak istiyorum." Bazen öfkeyle ya da sırf tepki olarak yapılan o davranışlar, aslında "Beni ben olarak görün ve kabul edin" çığlığıdır.Hiç kötü bir insan olmadığını, hep başkalarını önemsediğini söylüyorsun. Ama ne yazık ki psikolojide çok sık gördüğümüz bir kural vardır: Sınır çizemeyen ve herkesi kendinden önde tutan insanlar, günün sonunda hep en çok kırılanlar olur. İnsanları memnun etmeye çalışmak, aslında bir "sevilme ve kabul görme" ihtiyacıdır.Ancak sen kendine değer vermeyip kendi sınırlarını korumadığında, insanlar da o sınırları çiğnemekte bir sorun görmezler.İnsanlar seni dinlemiyor değil, belki de sen içindeki o gerçek, kırılgan ve incinmiş sevgiyi onlara göstermek yerine, öfkeni ya da sessizliğini gösteriyorsun. "Anlatamadım, gerisi boş" diyerek vazgeçmek çok kolay ve güvenli bir liman. Ama bu liman seni iyileştirmez, sadece yalnızlaştırır.

Haklısın, yoruldun. Herkesi mutlu etmeye çalışmaktan, anlaşılmamaktan, hep kırılan taraf olmaktan çok yoruldun. Ama inan bana, bu bir kader değil. Desteğe ihtiyacın olduğunda; senin için buradayım...