Eşim porno bağımlısı ne yapacağım ?

Merhaba sevgili danışan, yazdıklarınızdan ne kadar zorlandığınızı ve çaresiz hissettiğinizi görebiliyorum. Gerçekten de böyle anlarda ne yapılacağını bilememek, bir yandan ilişkiyi sürdürmek isterken diğer yandan artık katlanamadığınızı hissetmek durumu daha da zorlayıcı hale getirebiliyor. Yazdıklarınızı birlikte ele almak isterim.

Öncelikle yaklaşık 5 yıllık bir ilişkiden bahsediyoruz. Bunun 1 yılı da evlilikle geçmiş. Bu kadar uzun bir ilişkinin içerisinde özellikle evlilikle birlikte cinsellikle ilgili ciddi problemler yaşamaya başlamanız ve bunun yaklaşık bir yıldır devam etmesi elbette sizi yıpratmış olabilir. Bir yılda yalnızca 30-35 kez cinsel birliktelik yaşamanız, bu ay hiç yakınlaşmamanız ve sizin bütün bunların yanında eşinizin pornografi kullandığına dair güçlü bir şüphe taşımanız, ister istemez “Benimle ilgili bir problem mi var?” sorusunu da beraberinde getirebilir.

Ancak burada bir noktayı özellikle ayırmak isterim. “Eşim ne istediyse yapıyorum” ifadeniz aslında benim de dikkatimi çekti. Burada kendinize şunu sormanız önemli olabilir: Ben gerçekten bunları istediğim için mi yapıyorum, yoksa eşimin cinsel ihtiyacını karşılayarak pornografiye yönelmesini engelleyebileceğimi, ilişkimizi düzeltebileceğimi ya da yeterli olduğumu kanıtlayabileceğimi düşündüğüm için mi kendimi zorluyorum?" Çünkü “yeter ki porno izlemesin, ben onun istediklerini yaparım” gibi bir yere geliyorsanız, burada kendi ihtiyaçlarınız oldukça geri planda kalmış olabilir. Oysa cinsellik iki tarafın da birbirini arzuladığı, isteklerin ve sınırların karşılıklı olarak konuşulabildiği bir alan olmalı. Eşinizin pornografi kullanıp kullanmaması ya da cinsel yaşamınızdaki problemler ne olursa olsun, bunları çözebilmek adına kendinizi feda etmeniz gerekmemeli. Sizin de istemediğiniz şeyleri yapmama, kendi ihtiyaçlarınızı ifade etme ve sınır koyma hakkınız var.

Ortada zaten somut olarak yaşadığınız bir problem var: Cinsel yakınlığınız oldukça azalmış, bu durum sizi mutsuz ediyor ve kendinizi yalnız, değersiz veya istenmiyor gibi hissetmenize neden oluyor olabilir. Dolayısıyla sorunun yalnızca “porno” olup olmadığını çözmeye çalışmak yerine, eşinizle aranızdaki cinsel ve duygusal yakınlığın neden bu noktaya geldiğini anlamak gerekiyor.

Anlattıklarınızdan, bir noktada kendinizi sorgulamaya başladığınızı ama aynı zamanda “Ben elimden geleni yapıyorum, sorun bende değil” dediğinizi de görüyorum. Öncelikle kendinizi otomatik olarak suçlamamanız çok önemli. Eşinizin cinsel isteği, sizin ne kadar çaba gösterdiğinizin ya da ne kadar “yeterli” olduğunuzun bir göstergesi değil. Dolayısıyla yaşadığınız bu problemi kendi bedeniniz, çekiciliğiniz ya da kadınlığınız üzerinden değerlendirmemeniz gerekir.

Belki de şu aşamada sizin için daha önemli olan soru “Sorun tam olarak neden kaynaklanıyor?”dan ziyade, “Ben bu ilişkinin içerisinde ne yaşıyorum ve bu yaşadığım şey benim için ne ifade ediyor?” olabilir. Çünkü siz uzun süredir çabaladığınızı, uyum sağladığınızı ve buna rağmen kendinizi cinsel ve duygusal olarak yalnız hissettiğinizi anlatıyorsunuz. Bu deneyimin kendisi, nedeninden bağımsız olarak dikkate alınmayı hak ediyor.

Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise eşinizin annesine oldukça bağlı olduğunu, ailesinden yoğun şekilde onay beklediğini ve kendi kararlarını vermekte zorlandığını söylemeniz. Bunların hepsinin evliliğinizin dinamiğini etkiliyor olması mümkün. Çünkü evlilikte kişi fiziksel olarak eşiyle baş başa olsa bile psikolojik olarak ailesinin onayına çok fazla ihtiyaç duyuyorsa, çiftin kendi sınırlarını ve kendi alanını oluşturması zorlaşabilir. Bunun cinsel yaşamınıza nasıl yansıdığını da ayrıca değerlendirmek önemli olabilir. Ancak bunları doğrudan cinsel problemin nedeni olarak kabul etmek yerine, sizin evliliğiniz içerisinde nasıl bir etki yarattığına bakmak daha sağlıklı olacaktır.

Daha önce konuyu ima ettiğinizde eşinizin “Sen ne demek istiyorsun, ben sapık mıyım?” şeklinde tepki vermesi de sizin yeniden bu konuyu açmaktan çekinmenize neden olmuş. Bu çok anlaşılır. Çünkü bir konuyu konuşmaya çalıştığınızda karşı tarafın savunmaya geçmesi, insanın bir sonraki sefer kendisini ifade etmekten kaçınmasına neden olabilir. Burada eşinizin gerçekten ne hissettiğini kesin olarak bilemeyiz; ancak sizin açısından önemli olan, rahatsız olduğunuz bir konuyu ilişkide güvenli bir şekilde konuşabileceğiniz bir alanın olup olmadığıdır.

Şu anda boşanmayı düşünüyorsunuz. Bunu da küçümsememek gerekir. Fakat şu aşamada size “boşanın” ya da “evliliğinizi mutlaka sürdürün” demek doğru olmaz. Çünkü bu, sadece sizin verebileceğiniz hayatınızla ilgili çok önemli bir karar ve öncelikle sizin ne istediğinizi netleştirmeniz gerekiyor.

Belki şu anda kendinize “Boşanmalı mıyım?” sorusunu sormak yerine birkaç farklı soru sorabilirsiniz:

“Eşim hiçbir şey değiştirmese, bu evliliği bu şekilde yaşamaya devam edebilir miyim?”

“Ben bu evlilikte cinsel ve duygusal olarak neye ihtiyaç duyuyorum?”

“Eşim bu problemin varlığını kabul edip çözüm aramaya istekli olursa, ben bu ilişkiyi sürdürmek ister miyim?”

“Ben şu anda gerçekten boşanmak mı istiyorum, yoksa artık bu şekilde yaşamaya devam etmek istemediğim için mi boşanmayı düşünüyorum?”

Bunların birbirinden farklı şeyler olduğunu görmek önemli olabilir.

Ayrıca bir konuyu konuşmak, onu kabul etmek anlamına gelmez. Tam tersine, konuşmak sizin için bir sınır çizmek anlamına da gelebilir. Örneğin “Bu durum benim için artık sürdürülebilir değil ve bununla ilgili bir değişim görmek istiyorum” demek, yaşananları kabullenmek değildir. Eğer bir noktada eşinizle konuşmaya karar verirseniz, konuşmayı doğrudan “Sen porno izliyorsun” şeklinde başlatmak yerine, öncelikle kendi yaşantınız üzerinden kurmanız daha yapıcı olabilir: “Uzun zamandır cinsel hayatımızın bu şekilde olmasından dolayı kendimi yalnız ve değersiz hissediyorum. Bu durum benim için artık görmezden gelebileceğim bir konu değil. Seni suçlamak için söylemiyorum ama bu konuda birlikte bir çözüm aramamız gerektiğini düşünüyorum.”

Burada amaç onu suçlamak ya da itiraf ettirmek değil; sizin yaşadığınız problemi görünür hale getirmek ve onun bu probleme nasıl yaklaştığını görebilmek olabilir. Eğer birlikte çözüm aramaya istekliyse, çift terapisi veya cinsel terapi konusunda çalışan bir uzmandan destek almak değerlendirilebilir. Ancak bunun da sizin üzerinizde tek başınıza taşımanız gereken bir sorumluluk olmadığını hatırlatmak isterim. Eşinizin kendi davranışlarıyla ve cinselliğiyle ilgili sorumluluğu kendisine ait.

Son olarak, sizin kendi istek ve ihtiyaçlarınızı da bu süreçte yeniden fark etmeniz çok önemli görünüyor. Çünkü anlattıklarınızda uzun zamandır “Onun ihtiyacı ne, onu nasıl memnun ederim, nasıl davranırsam sorun çözülür?” tarafının oldukça önde olduğunu; “Ben ne istiyorum, ben ne hissediyorum, benim sınırım nerede?” tarafının ise biraz geride kaldığını hissediyorum.

Hiçbir evlilik, bir tarafın sürekli kendisini geri plana atarak diğer tarafın ihtiyaçlarını karşılaması üzerine kurulmamalı. Sizin de arzulanmaya, yakınlık görmeye, ihtiyaçlarınızın duyulmasına ve ilişkinizde kendinizi güvende hissetmeye hakkınız var. Bu nedenle şu anda kendinizden hemen bir boşanma kararı vermenizi beklemek yerine, önce kendi sınırlarınızı ve ihtiyaçlarınızı netleştirmenizi öneririm. Çünkü vereceğiniz kararın “artık dayanamıyorum” noktasından değil, “Benim için sağlıklı ve kabul edilebilir olan ilişki biçimi bu” diyebildiğiniz bir yerden gelmesi sizin için çok daha koruyucu olacaktır.

Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa, her zaman burada olacağım

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner