Geçmiş pişmanlığı gelecek kaygısı

Merhaba,

Yazdıklarınızdan ne kadar yoğun bir şekilde korku, utanç, ve pişmanlık yaşadığınızı görüyorum. Geçmişte “gençlikte” yaşadığınız bazı şeyler şu anda sahip olduğunuz değerlerle uyuşmadığı için kendinizi çok sert bir biçimde yargılıyor gibisiniz. Bu durumun sizi ne kadar yorduğu; uyku, iştah ve günlük yaşamınızı etkilemesinden de anlaşılıyor.

Asıl dikkatimi çeken şey ise, geçmişte yaşananlardan pişmanlık duymanın da ötesinde, evliliğinize zarar gelme endişesi gibi görünüyor. Zihniniz sürekli “ya olursa?”, “ya biri söylerse?”, “ya her şey bozulursa?” sorularıyla en kötü senaryoları üretmeye çalışıyor gibi görünüyor. Ancak bir şeyin mümkün olması, onun gerçekleşeceği anlamına gelmez.

Özellikle gençlik döneminde yapılan hatalar aslında bugüne şekil verir. Pek çok insanın da “Keşke yapmasaydım” dediği şeyler vardır. Aynı yürümeyi öğrenen küçük bir çocuk gibi, insanlar o taşa basarsa kendisine zarar verebileceğini düşünmeden bazı adımlar atarlar. Ve bütün bunlar da neyin doğru neyin yanlış olduğunu öğretir. Bugün bunlara baktığınızda pişmanlık hissediyor oluşunuz da çok insani bir durum. O zamanki davranışlarınızı onaylamak zorunda değilsiniz; fakat onları yaşamış olmanız, bugün olduğunuz insanı bütünüyle kötü ya da değersiz yapmaz. İnsanlar zaman içinde değişir, öğrenir ve farklı seçimler yaparlar.

Dikkatinizi çekmek istediğim bir nokta var; yaşadığınız vicdan azabı geçmişteki olayların büyüklüğünden ziyade, sizin kendinize karşı ne kadar acımasız davrandığınızla ilişkili olabilir. Çünkü şu anda kendinize bu kadar yükleniyor olmanız geçmişte yaşanmış şeyleri değiştirmiyor, sadece kendinizi yıpratıyorsunuz.

Bahsettiğiniz endişeleriniz de çok insani. Ancak şu anda gördüğüm kadarıyla bu yükü tek başınıza çalışıyorsunuz. Yaşadığınız kaygı, korku ve felaket senaryoları günlük yaşamınızı ciddi şekilde etkiliyorsa, bunları güvenli bir ortamda konuşmak size iyi gelebilir. Bu duygularla mücadele etmek zorunda değilsiniz.

Önce kendinize daha fazla yüklenmemeyi, bütün olumlu ve olumsuz yaşantılarınız, kişilik özelliklerinizle kendinizi kabul etmeyi öğrenmelisiniz ki ilk başta siz kendi arkanızda durabilesiniz. Müsait bir zamanınızda geçmişteki halinizle konuşup, o halinizi daha iyi anlayabilmeniz için size ufak bir egzersizden bahsetmek istiyorum. Bu akşam yalnız kaldığınız bir anda, bir kağıt alın. Bir tarafa “o dönemki BEN”, diğer tarafa “bugünkü BEN” yazın. O dönemki BEN’e bir mektup yazın. “Neden öyle davrandın, neler arıyordun, neye özendin, neye ihtiyaç duyuyordun?” diye sorun. Sonra da bugünkü halinizle, ona cevap yazın: “Evet, hata yaptın ama o zaman böyle hissediyordun…” diye. Bu, kendinize biraz daha dışarıdan bakmanıza yardımcı olabilir.

Bir başkası size içini dökmüş olsaydı ona da bu kadar yargılayıcı davranır mıydınız bunu da değerlendirmenizi istiyorum. Yoksa sizin kendinize yaptığınızın aksine yargılamadan, olduğu gibi kabul eden bir şekilde dinler miydiniz? Artık kendinize şefkat gösterme zamanınız gelmiş. İsterseniz ilerleyen zamanlarda “ya olursa” düşünceleriniz üzerine görüşebiliriz.

Sevgilerimle

Uzm. Psk. Gizem Yıldırım