Geçmişte yaşadığım olayları nasıl unutabilirim

Yazdıklarınız şu an çok yoğun bir yük taşıdığınızı gösteriyor. Özellikle çocuklukta dışlanmak, değersizlik hissetmek ve bunun izlerini yıllarca taşımak; yetişkinlikte kaygı, olumsuz düşünceler ve güvensizlik olarak geri gelebilir. Ama şu an anlattığınız tablo sadece ‘çok düşünmek’ gibi görünmüyor.

El titremesi, nefes daralması, durduk yere ağlama, sürekli kötü bir şey olacak hissi, ölüm korkusu, zarar verme davranışı ve ‘kendimde değilim’ hissi; bunlar ciddi şekilde ele alınması gereken belirtiler. Özellikle kendine zarar verme varsa bunu ertelememek önemli. Bu noktada en doğru adım:

bir psikolog ve gerekirse bir psikiyatrist desteğini en kısa sürede almak.

Çocuklukta dışlanmak, değersiz hissetmek ya da güvensiz büyümek bazen zihinde ‘ben güvende değilim’, ‘bir şey olacak’, ‘kimse beni gerçekten istemez’ gibi kök inançlar oluşturabilir. Ve zamanla zihin her şeyi bu filtreden okumaya başlar. Yani şu an yaşadığınız yoğun korku ve düşünceler, çoğu zaman gerçeğin kendisi değil; zihninin yıllardır öğrendiği alarm sisteminin sonucu olabilir. Bu yüzden düşünce şeklini ve kalıplaşmış fikirlerini fark edip dönüştürmek çok önemli.

Mesela:

1. ‘Bana bir şey olacak’ düşüncesi geldiğinde → Bu bir düşünce, gerçek değil.
2. ‘Ben değersizim’ geldiğinde → Bu geçmişten taşıdığım bir inanç olabilir.
3. ‘Her şey kötü olacak’ geldiğinde → Şu an kaygım konuşuyor olabilir.

Ama bunu tek başına değiştirmek bazen çok zor olur. Çünkü yıllardır yerleşmiş düşünce kalıpları profesyonel destekle daha sağlıklı çalışılır.

Şu anlık yapabilecekleriniz:

1. Yalnız kalmamaya çalışın
2. Eşinizle ya da güvendiğiniz biriyle bunu açıkça paylaşın
3. Gece düşünceler yükseldiğinde kendinize zarar verebileceğiniz şeyleri bulunduğunuz ortamdan uzaklaştırın
4. Nefesiniz daraldığında ana odaklanma egzersizleri deneyebilirsiniz
5. Düşünceleriniz geldiğinde onlarla savaşmak yerine “şu an yoğun kaygı yaşıyorum” diye isimlendirin

Bir de en önemlisi öz şefkati öğrenmeniz gerekiyor. Çünkü çocukken görülmemiş ya da yeterince anlaşılmamış insanlar büyüdüğünde çoğu zaman kendilerine de aynı sertlikle yaklaşırlar. İçlerinde sürekli eleştiren, korkutan, suçlayan bir ses oluşabilir.

Sizin zihniniz şu an size karşı çok sert olabilir. Ama iyileşmenin yolu kendine daha sert davranmak değil; tam tersine kendine anlayış göstermeyi öğrenmekten geçer.

Öz şefkat demek:

1. düştüğünde kendini ezmemek,
2. korktuğunda kendine kızmamak,
3. ağladığında zayıf olduğunu düşünmemek,
4. geçmiş yaralarını küçümsememek demek.

Bazen insan yıllarca başkalarından beklediği sevgiyi önce kendine vermeyi öğrenmek zorunda kalır.

Çünkü içindeki yaralı taraf sürekli ‘beni gör, beni koru’ diye bağırıyor olabilir. Biz ona sadece korkuyla değil, şefkatle yaklaşmayı öğrenmeliyiz. 

Kendinize şunu sormaya başlayın:

Ben sevdiğim biri böyle hissetse ona nasıl davranırdım?

Sonra aynı şeyi kendiniz için yapın. Bu kolay değil ama öğrenilebilir. Ama bunu özellikle söylemek isterim, eğer kendine zarar verme düşünceniz artıyorsa, kendinizi güvende hissetmiyorsanız ya da kontrol edemeyeceğinizi düşünüyorsanız yalnız kalmayın ve acil destek alın.

Bu durum çözümsüz değil. Ama şu an savaşmaya çalışmak sizi daha çok yoruyor olabilir. Yardım istemek burada çok güçlü bir adımdır.