Nedenini bilmediğim karamsarlık mutsuzluk
Merhaba hayatımın hangi döneminde olursam olayım sonrası bi mutsuzluğa düşüyorum karamsarlığa ben sınav öğrencisiyim 1 yıl sonra gireceğim hayatım boyunca eğitim hayatımda hiç başarılı bi öğrenci değildim sınıf tekrarı bile yapmış bi öğrenciydim ama şu an gerçekten çalışıyorum gerçekten o sınavda istediğimi almak istiyorum bunun için çalışıyorum da cabaliyorum da ama başarılı olamayacakmisim gibi hissediyorum Ankara'da okumak istiyordum ilk 10k yapmam lazımdı inanıyordum buna bunun için çalışıyordum daha 1 yılım var önümde ama içten içe yapamayacakmisim gibi geliyor şimdiden kendimi olmayacagini inandirmisim bide olmazsa da en kötü bunu yaparım diye motive etmeye çalışıyorum ama daha uzun bir süre var istersem yapabilirim biliyorum ki çabalıyorum her gün erken uyanıp kütüphaneye gidiyorum çalışmaya çalışıyorum 3 4 saat çalışıyorum iyi hissettigim zaman ve bu bana çok uzak birşey arkadaşlarım falan şaşırıyor şu anki çalışma hırsıma azmime ve disiplinime bugün hiç iyi hissetmedigim halde hiç motive değilken bile 3 saat çalıştım da ama çok uzak gelmeye başladı hedefim son zamanlarda sadece bu da değil kendimi çok kötü hissediyorum mesella şu an dersle de pek alakalı değil özgüven eksikligini de yaşıyorum bu dönemde aslında dünden kaynaklanıyor olabilir dün evdeydim kütüphaneye gitmedim sebebi de kardeşime bakıyordum normalde benim odamda kalmaz ama hasta olduğu için annem benimle kalamazsin demiş kardeşime çocuk ağlayarak yanıma geldi benimle kaldı ama gece uyutmadi gecenin bi vakti kalkıp ilaç verdim iyi gelecek şeyler yaptım yanii aslında bu da düşündürdü beni yaşıma göre erken büyümemin yaşına göre çok olgunsun lafını çok duymamin sebebi de annem ben tüm hayatım boyunca onu büyütmeye çalıştım anneme ebeveynlik yaptım ama ben hastalandığımda kalkıp kendi ilacımı yine ben içmek zorundaydım dün bunu fazlasıyla hissettim bide o kadar dengesiz davranıyor ki kavga ettik sonra gidip bana hediye almış sonra babama şikayet etmiş beni üzerimde baskı kurmaya çalışıyor yanii anlamıyorum amacını toksikligi beni o kadar zehirliyor ki özgüvenimi düşürebilecek bi sağlık problemim var aslında hastane randevumu bekliyorum ondan da kaynaklanabilir sürekli karamsarlık döngüsünden kurtulmak istiyorum ben kendimle tekken çok huzurluyum gerçekten bireysel yaşıyorken kafamda herşey net ne yaptığımı biliyorum ne istediğimi biliyorum çok düşünmüyorum gerektiği kadar düşünüyorum huzurluyum yanii ama bireyselligin bencillik olarak görüldüğü bi evde yaşıyorum maalesef ki bide kedim var iyi olmadığım zaman onu da aksatiyormusum yeterince ilgilenmiyorum gibi hissediyorum bideee çok sevdiğim biri var hayatımda erkek arkadaşım son zamanlarda en iyi gelen tek şey olabilir
Bu soru 21 Haziran 2026 15:48 tarihinde Psikolog Hatice Can tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Sevgili danışan; merhaba, öncelikle tüm bu içtenliğin ve yaşadığın karmaşayı bu kadar net ifade edebildiğin için teşekkür ederim. Yazdıklarını okurken omuzlarındaki yükün ağırlığını, hem zihinsel hem de duygusal olarak ne kadar büyük bir savaş verdiğini çok derinden hissettim. Bir psikolog gözlüğüyle baktığımda, aslında şu an yaşadığın karamsarlık ve "başaramayacağım" hissi, senin yetersizliğinden değil, duygusal olarak ne kadar tüketildiğinden kaynaklanıyor olabilir. Annenden, onun sana hissettirdiklerinden ve "yaşına göre çok olgunsun" laflarından bahsetmişsin. Psikolojide biz buna "ebeveynleştirilmiş çocuk" diyoruz. Sen çocuk ya da genç olman gereken yaşta, annene ebeveynlik yapmak zorunda kalmışsın görünüyor. Yazdıklarından bunu anladım. Kardeşine bakman, onun sorumluluğunu üstlenmen, kendi hastalığında bile tek başına ilaç içmek zorunda kalman... Bunlar gerçekten yorucu durumlar... Evdekilerin aksine, senin yalnızken huzurlu olman, ne istediğini bilmen bir savunma mekanizması olabilir. Kendini korumak için sınır çizmeye çalışıyorsun ve bu bencillik değil, hayatta kalma refleksidir. Geçmişte sınıf tekrarı yapmış bir öğrenciyken, şu an motive değilken bile erken kalkıp kütüphaneye gidip 3-4 saat çalışabilen birine dönüşmüşsün. Bu inanılmaz büyük bir başarı ve disiplindir! Arkadaşlarının şaşırması oldukça olağan; çünkü sen kendini gerçekleştirmeye çalışıyorsun...Ankara'da ilk 10k hedefi, evdeki bu kaotik ortamda sana çok uzak görünebilir. Zihnin, evdeki çaresizlik hissini sınava yansıtıyor olabilir. "Evde sözüm geçmiyor, annemi değiştiremiyorum, demek ki sınavı da kazanamayacağım" gibi hatalı bir mantık kuruyor olabilirsin. Daha önünde koskoca 1 yıl var. Şu anki disiplininle, bu sürede netlerini çok ciddi seviyelere çıkarabilirsin. Beklediğin hastane randevusu ve bu belirsizlik özgüvenini doğrudan etkiliyor olabilir. Bedenimiz iyi hissetmediğinde zihnimiz de karamsar senaryolar üretir. Randevuna gidene kadar kendine şefkat gösterebilirsin. Depresif veya karamsar dönemlerde canlılara karşı yetersizlik hissetmek olağandır. Ama unutma, kedin senin enerjini hisseder. Senin sadece onun yanında olman, başını okşaman bile ona yeter. Kendini "kötü kedi sahibi" ilan ederek ekstra yük edinmemelisin. Bugün keyifsizken bile 3 saat çalışmış olman, senin ne kadar güçlü bir iraden olduğunu gösterir. Başarı, çok mutlu günlerde değil, tam olarak bugün yaptığın gibi "hiç istemediğin halde o masaya oturduğun" günlerde inşa edilir.
Sen çok güçlü, erken büyütülmüş ama içindeki o azimli çocuğu hala yaşatan birisin. Kendine haksızlık etmeyi bırak. Ankara ve o ilk 10k, şu anki disiplini sürdürürsen sana hiç de uzak değil. Desteğe ihtiyacın olduğunda; senin için buradayım...
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
