panik ataklarım var kalp çarpıntısı nefes darlığı panik ne yapacağım

Merhaba sevgili danışan,

Yazdıklarınızı okurken bu durumun sizi ne kadar zorladığını hissedebiliyorum. Özellikle gece saatlerinde aniden başlayan kalp çarpıntısı, nefes darlığı, sol kolunuzdaki uyuşma hissi ve "kalp krizi geçiriyorum" düşüncesi gerçekten çok korkutucu olabilir. Bu belirtiler sırasında yoğun bir çaresizlik hissetmeniz oldukça anlaşılır.

Anlattıklarınız panik atak belirtileriyle benzerlik gösteriyor. Ancak şunu da eklemek isterim ki; göğüs ağrısı, nefes darlığı, çarpıntı veya sol kola yayılan ağrı gibi belirtiler ilk kez yaşanıyorsa, her zamankinden farklı ya da çok şiddetliyse, bunların yalnızca kaygıya bağlanmaması ve mutlaka bir hekim tarafından değerlendirilmesi önemlidir.

Bunun yanında, "Bu ataklarla baş etmeyi öğrenmek istiyorum çünkü evliyim ve çocuk sahibi olmak istiyorum." demeniz oldukça kıymetli. Bu cümle aslında korkularınızın yanında güçlü bir motivasyonunuzun da olduğunu gösteriyor. Panik ataklar yaşam hedeflerinizi belirlemek zorunda değildir; doğru destek ve uygun yöntemlerle yönetilebilirler.

Panik atakların tek bir nedeni yoktur. Yoğun stres, bastırılmış duygular, geçmiş yaşantılar, belirsizlik hissi ya da uzun süredir devam eden kaygılar bu tabloya katkıda bulunabilir. Siz atakların özellikle geceleri geldiğini söylüyorsunuz. Gün içinde dikkatimiz birçok uyaranla meşgulken, gece sessizlik arttığında bedenimizdeki değişimleri daha fazla fark edebilir ve zihnimiz bunları daha kolay tehdit olarak yorumlayabilir. Bu herkeste aynı şekilde olmasa da panik atak yaşayan birçok kişide görülebilen bir durumdur.

Size küçük bir soru sormak isterim: Atak başladığında zihninizden ilk hangi düşünce geçiyor? "Kalbim duracak.", "Kontrolü kaybedeceğim.", "Ya bana bir şey olursa?" gibi düşünceler mi geliyor, yoksa daha farklı korkular mı eşlik ediyor? Çünkü çoğu zaman panik atağı sürdüren şey yalnızca bedensel belirtiler değil, o belirtilere yüklediğimiz anlamdır.

O anlarda deneyebileceğiniz bazı yöntemler şunlardır:

• Öncelikle kendinize şunu hatırlatın: "Şu an bedenim alarm veriyor. Daha önce de bunu yaşadım ve geçti. Bu his rahatsız edici ama tehlikeli olduğu anlamına gelmiyor." Başlangıçta buna inanmak zor olabilir ancak bu cümleler zihnin felaket senaryolarını yavaşlatmaya yardımcı olabilir.

• Nefesinizi yavaşlatmaya çalışın. Burnunuzdan 4 saniye nefes alın, 2 saniye bekleyin ve ağzınızdan 6 saniyede yavaşça verin. Özellikle nefes verirken yavaşlamaya odaklanın. Bunu birkaç dakika sürdürmek sinir sisteminizin sakinleşmesine yardımcı olabilir.

• Dikkatinizi bulunduğunuz ortama yönlendirin. Etrafınızda gördüğünüz 5 şeyi sayın, dokunabildiğiniz 4 şeye temas edin, duyduğunuz 3 sesi fark edin, alabildiğiniz 2 kokuyu ve 1 tadı fark etmeye çalışın. Bu egzersiz zihni "tehlike var" algısından bulunduğunuz ana taşımaya yardımcı olabilir.

• Atakla savaşmaya çalışmak yerine, onu bir dalga gibi düşünün. Dalga yükselir, bir süre devam eder ve mutlaka azalır. Ne kadar zorlayıcı hissettirse de panik atak sonsuza kadar aynı şiddette devam etmez.

Ayrıca, yaklaşık dört ay önce Rexapin'i bıraktığınızı yazmışsınız. İlacı bırakmış olmanız tek başına yanlış ya da doğru anlamına gelmez; ancak belirtileriniz yeniden sıklaşmaya başladıysa bunu sizi takip eden psikiyatristinizle değerlendirmeniz faydalı olabilir. Bazen ilaçsız devam etmek mümkündür, bazen de farklı bir destek planına ihtiyaç duyulabilir. Bunu birlikte değerlendirmek en sağlıklı yaklaşım olacaktır.

Bunun yanında bir psikologla yürütülecek terapi süreci de oldukça faydalı olabilir. Özellikle panik atakları sürdüren düşünce kalıplarını, bedensel belirtilere karşı gelişen korkuyu ve bu döngüyü besleyen etkenleri çalışmak, atakların zamanla şiddetinin ve sıklığının azalmasına yardımcı olabilir.

Son olarak şunu söylemek isterim: Panik atak yaşamanız, iyi bir eş ya da ileride iyi bir ebeveyn olamayacağınız anlamına gelmez. Birçok kişi panik ataklarla baş etmeyi öğrenerek sağlıklı ilişkiler kurabiliyor, çocuk sahibi olabiliyor ve yaşamına istediği yönde devam edebiliyor. Hedefimiz panik atağın hiç gelmemesi değil; geldiğinde "Ne yapacağımı biliyorum ve bunun geçeceğini biliyorum." diyebileceğiniz güveni yavaş yavaş kazanabilmenizdir.

Kendinize karşı sabırlı olmaya çalışın. İyileşme çoğu zaman küçük adımların birikmesiyle gerçekleşir ve bu süreçte yalnız kalmak zorunda değilsiniz.

Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman burada olacağım.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner