Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
yeme bozukluğumu nasıl düzeltirim
17 yaşındayım, iki üç yıldır çok fazla yemek yiyorum, boyum kısa ve kilolu bi insan değilim ama ihtiyacımdan çok çok daha fazla kaloriyi neredeyse her gün alıyorum. bazen o kadar çok yiyorum ki akşam midem fazlasıyla ağrıyor, rahatsızlanıyor. kendimi iradesiz hissettiğim için biraz araştırdığımda bunun aslında iradeyle alakalı olmadığını kendimi ne kadar kontrol etmeye çalışsam da bi nevi faydasız olduğunu öğrendim ne kadar doğru bilmiyorum. araştırırken karşılaştığım her uzman psikoloğa mutlaka danışılması gerektiğini kendi başına çözülebilecek bi şey olmadığını söylüyor fakat ailevi sorunlar nedeniyle öyle bi imkanım yok. arkadaşlarımlayken, bi şeyle gerçekten meşgulken böyle ataklar yaşamıyorum ve çok çabuk doyan bi insanım kolay kolay acıkmam. ama genelde ne kadar tok olursam olayım kendimi tutamıyorum, o kadar bi şey yemek istemiyor oluyorum ki ama yinede zorla yiyorum. tokum, hatta o kadar çok yemişim ki midem ağrıyor fakat asla durduramıyorum. asla bi tatmin duygusu hissetmiyorum, canım spesifik bişey de istemiyor tamamen ne varsa her şeyi yiyorum. bunu nasıl aşabilirim ve bu sorun gerçekten neden kaynaklanıyor olabilir sorunum ne
Gizli Kullanıcı
Kronik oda toplayamama sorunumu nasıl çözebilirim?
Çok uzun süredir yaşadığım kronik bir sorun hakkında konuşmak istiyorum. Benim ciddi bir seviyede oda toplayamama sorunum var. Bu yıllardır böyle. 3 veya 4 yıl diyebilirim. Bu süre zarfında odamdan hiç çıkmadım. Evin içinde bile dolaşmadım. Kendi hayatım adına büyük bir depresyon dönemi yaşadım ve çoktan atlattığımı düşünüyorum. Ruhen çok büyük değişimler yaşadım. Artık gerçekten umutluyum ve değişmek istiyorum. Ama bu değişim sadece psikolojik boyutta oldu. Somut olarak aynı değişimi hayatımda göremiyorum. Zihnim değişti, ama hayatım aynı kaldı. Artık dışarı çıkmak istiyorum, hayatımı değiştirmek istiyorum, ama odam buna engel oluyor. Odamı toplayamadığım için duş dahi alamıyorum, dışarı çıkamıyorum, yapmam gereken işlerimi yapamıyorum, hayatı erteliyorum. Manevî değil ama maddi olarak depresyondaki bir insanla hayatım aynı. Pek çok yol denedim. Her gün sadece belli bir yeri topladım, süreyle topladım, bir şeyler dinleyerek topladım. Zihnimde bir şeyler işlemiyor, işlevimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Odam da altı adımlık küçücük bir şey bu arada. Yinede normal bir insanın yaşayabilmesi gereken seviyeye getiremiyorum. Normalde psikolojik destek almayı çok istiyorum, ama imkanım yok. Bu yüzden zihnimde bir şeyler yanlış gidiyorsa dahi bunu nasıl çözeceğim, iyileştireceğim bulamıyorum. Ne yapacak olursam olayım "odamı topladıktan sonra yapacağım" diyorum. Bu o kadar uzun süredir böyle ki, artık değişsin istiyorum.
Gizli KullanıcıMotivasyonumu nasıl arttırabilirim?
kendime haksızlık ettiğimi düşünüyorum. baskalarina kendimden bile daha iyi davranıyorum. kendimi sevmek istiyorum beni mutlu edecek şeyleri bulmak ve daima mutlu olmak istiyorum. yalniz hissetmek ve sürekli ağlama hissimin olmamasını istiyorum. kendimi sevmek kendime değer vermek ve yalnız hissettmemek istiyorum. baskalarinin da beni anlaması empati kurmasını istiyorum. baskalarina guvenebilmeyi istiyorum. belirli bir hedefimin olmasını istiyorum. heyecanla ve sinirle başa çıkabilmeyi istiyorum. aglamak istemiyorum işte tüm isteklerim bu umarım olur
Gizli KullanıcıGeçmiş pişmanlığı gelecek kaygısı
Kendimi affedemiyorum yaşadıklarımı utancımdan yerin dibine giricem lise üniversite hatalarım aşırı çok eski sevgililer keşkeler kendime şu an yakıştaramadıgım bir çok şey evliyim 6 yıldır ama vijdan azabı çekiyorum kimseyle paylaşamıyorum kendimi eleştiriyorum sürekli insanlrda yargılar söylersem evliliğim bozulur belki diyorum ya geçmiş bi gün karşıma çıkarsa ki çoğu kişi geçmiş bi gün çıkar ortaya diyor ya eskiden hayatımda olan kişilerden biri eşime bahsederse kafamda sürekli felaket senaryosu 7 yıl önce bitti üniversite ama sanki hala canlı hala gerçek herşey o zaman ki insanlar falan diyorum ya geçmiş geleceğimi etkilerse bi düzenim var eşimi seviyorum ama korkuyorum keşkelerle dolu bir geçmiş belkide çevrem beni böyle yaptı o zamanlar özentilik vardı gençlik sanki bişeyler yapınca havalı gözüküyoruz sanıyorduk nerden bilecektik ki böyle pişman olacağımızı keşke o kişileri hiç tanımasaydım o hataları hiç yapmasaydım psikolojim aşırı bozuldu yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum sürekli aklımda bu durum ya olursa ya bu olursa felaket senaryoları sürekli kalbim daralıyor sürekli uyumak istiyorum bazen diyorum kim napsın kaç yıl olmuş ama sonra diyorum ki ya tehdit olarak kullanırsan kıskançlık yaparsa biri herşeyden korkuyorum
Gizli Kullanıcıİlişkimde hep aynı şeyleri yaşıyorum
Hocam merhaba. Nişanlımla ilgili bazı konularda kendimi çok yorulmuş ve karışmış hissediyorum. Bu yüzden objektif bir fikir almak istedim. Nişanlım genel olarak çok içine kapanık ve duygularını çok belli etmeyen biri. Gün içinde bazen saatlerce yazmıyor ya da ilgisiz davranıyor gibi hissediyorum. Ben sevgi görmek, ilgi hissetmek ve küçük şeylerle değer verildiğini anlamak isteyen biriyim. Ama üzerine gidince geri çekiliyor gibi oluyor. Bu da beni bazen kırıyor ve acaba sevilmiyor muyum diye düşündürüyor. Özellikle doğum günüm gibi bazı özel günlerde beklentim karşılanmayınca içimde kırgınlık oluştu. Ben bunu direkt kavga ederek değil, daha çok ima ederek anlatmaya çalışıyorum ama yine de tam anlaşılmadığımı hissediyorum. Bir yandan onu seviyorum ve iyi biri olduğunu düşünüyorum. Bir yandan da sürekli ilgiyi ben bekliyormuşum gibi hissetmek beni yoruyor. Acaba fazla mı hassas düşünüyorum, yoksa iletişimimizde gerçekten çözülmesi gereken bir problem mi var anlayamıyorum. Bu konuda nasıl davranmam gerektiğiyle ilgili görüşünüzü almak isterim hocam.
Gizli KullanıcıArkadaş ortamında özgüvenli nasıl olabilirim, nasıl özgüvenimi koruyabilirim?
Dürüst olmak gerekirse, bugün kendimi biraz değersiz ve dışlanmış hissediyorum. Yakın arkadaşımla aramda bir tartışma sorun olmamasına rağmen bana mesafeli davranıyor. Onun bu mesafesi yüzünden bende kendimi arkadaş ortamında istemsizce geri çekiyorum bu durum beni cok rahatsız ediyor ve yakın arkadaşlarımın arasında kendimi rahat hissetmiyorum. Belki de bana mesafeli değildir ben öyle algılamış olabilirim diye de aklıma gelmiyor değil ama beni istemiyormuş gibi geliyor. Bana neden mesafeli davrandığını düşünürken kendimi kaybediyorum hatta ara sıra kalp atışlarım hızlanıyor. Bu durumdan dolayı arkadas ortamında kendimi özgüvensiz, dışlanmış ve değersiz hissediyorum. Bu sorunu en kısa sürede çözmek istiyorum bu durum gittikçe beni depresyona sürüklüyor ben kendimi daha çok kapatıyorum yardıma ihtiyacım var
ecrnGeçmişimi unutup geleceğe nasıl bakabilirim
Beş yıllık evliliğimde aldatıldım boşanma sürecindeyim bir boşlukta hissediyorum kendimi gelgitler yaşıyorum sürekli düşünüyorum bir zaman mutlu bir zaman üzgünüm ne yapmam gerekiyor hedeflerime odaklanmak istiyorum kafam allak bullak. bağırmak istiyorum ağlamak istiyorum gülmek istiyorum duygusal anlamda bir çöküşteyim bir yanım yeni geldiğim yere adapte olmaya çalışıyor bir yanım geçmişimdeki süreci evliliğimi özlüyor yeni hayatıma nasıl adapte olabilirim yardımcı olursanız sevinirim
Gizli KullanıcıKendi duygularımı gerçek mi manipüle mi zorunluluk mu nasıl anlarım?
Merhaba:) Erkek arkadaşımı çok seviyorum, yanında, dizinde, kollarında zaman geçirirken çok mutluyum, iyileşiyor gibiyim ama onun dışında sürekli uyumsuz ve huzursuz hissediyorum,birgün tam benim için diyorum, birgün bu ilişkiye ait değilmişim gibi hissediyorum. Belirsizlik beni yoruyor,o Güneydoğulu ben Egeliyim,kültür çatışmamız var,ben sebze salata fresh şeyler seviyorum o çok ağır şeylerle besleniyor,evet onu sevdiğim için uyuyorum,ama ben kahve ve çay saati yapmayı seviyorum ama o hiçbirini içmiyor,bu tarz şeylere ilgi duymuyor,birlikte evde zaman geçirdiğimizde ya birşeyler izliyor sürekli ya da uyuyor(evet billurubinden dolayı diyor sağlık sonuçta)ama bu bende sürekli ilişkideyken bile yalnızlığa sebep oluyor,gece insanıyım gece sohbeti severim yürüyüşü,bişeyler izlemeyi,etkinlik yapmayı severim. Evet,ince düşünen,bana çok destek olan ya da önemseyen birisi bişey istesem ya da aklına gelince süprizler yapar,beni mutlu edecek şeyler yapar,hasta veya kötü olsam çok nazik ve düşüncelidir bana karşı,bunları beni sevdikçe yapmaya başladı,benim için salatada yiyor ama hala kahve,çay yok ve konu açılmışken,bizim hiç sohbet etmediğimizi fark ettim ben,mesela gün içinde ya da bir araya gelince günün nasıl geçti,şunu naptın falan diyoruz,ama mesela oturup bi akşam sohbeti,ne bileyim bi dertleşme yapmıyoruz pek,çoğunlukla da tartışıyoruz,çünkü onun tavrı bana batıyor,benim tavrım ona,çok güzel hazırlanıp dışarı çıkarken bile tartışıyoruz mesela,ve kötüsü belki sürekli tartışma olmasada,birgün aşırı mutlu 2gün sonra mutsuz,bu ilişkiye ait hissetmiyorum,çok sevmem yetmiyor,bu durumu nasıl yönetip,karar vereceğim?
Gizli KullanıcıEVLİLİK HAKKINDA DÜŞÜNCELER
daha çok gencim baya gencim ama hatta evlilik konuşucak yaşlara bile girmedim ama büyüdüğümde evlenmek istemiyorum yani istememe sebebim dramlık bir yerden değil dümdüz istemiyorum saçma buluyorum hatta. ben tek başıma vallahi çok mutluyum kimseye bağlı olmayan biriyim her anlamda ne aileme ne arkadaşlarıma bir gün yalnız kalsam bile kötü hissetmem tuhaf hissederim ama böylesi daha iyi yani açıkçası bir müslüman olarak evlilik çocuk sahibi olma veya sev****** eylemi bile insan olmama rağmen tuhaf geliyor yani hiç olmasa daha iyi sanki daha farklı olabilirdi dünya diyorum yani evlenmek kavramı gerçekten çok tuhaf geliyor ben kendimi bildim bileli hiç evlenmek istemedim hiç gelinliğin içinde kendimi hayal edemiyorum. asıl sorun şu bakın çok baskın bir isteksizlik bu ve bir gün fikrim değişir diye korkacak kadar ciddiyim veya sırf bu yüzden annemle gerçekleşen bir muhabbet bile canımı çok sıkıyor. hem de çok fazla sıkıyor. açıkçası hep bağımsız kendi düşüncesine inanan kendine dönük biri oldum duygusal anlamda sadece birinden tabiki hoşlandım denir mi bilmem de bir şeyler hissettim okey ama bu kadar yani ilerisini ne istedim ne de bir şey hayal ettim yani o yüzden dediğim gibi duyguyla kaldı o his ve öyle de kalmasını istedim. çünkü ben saçma gelicek belki ama psikolojiyle ilgili bir bilgim yok evet farkındayım ama mesela bende klostrofobiydi galiba adı belki yanlış hatırlıyorum bir yerde kapalı kalma korkusu ben hareketlerimin sınırlanması kendi düşüncelerim olarakta sınırlanmayı çok nefret eden biriyim ve bunların hepsi birbiriyle alakalı sanki kim nefret etmez ayrı ama yani özgürlük kuş gibi uçuyor gibi hissetmek derin nefes almak tek başıma huzur içinde oturmak bunlar bana iyi geliyor vallahi bakın yaşlanınca da tek başıma kasaba gibi bir yerde bahçeli bir evde yaşar ve cafe işletirim dinime dönük olurum yaşlanır giderim. evlenme ihtimali felaket rahatsız ediyor düşüncesi. dinen sıkıntımı emin değilim ama yine mantık kuruyorum sünnet olan bir şey herkesin yapabileceği bir şey olsaydı farz olurdu sanki:) kader konusu da anlamıyorum kaderimde varsa ve istek yoksa zamanla benden bağımsız rabbim kalbime o isteği koyucak ve evlenicek miyim çok korkunç. umarım ne dinen ne de başka anlamda kötü şeyler söylemiyorumdur ama ben buyum. ve mutluyum. çok kaygılıyım ciddi. biri gelecekten gelip ne evlenme konusu hakkında biriyle tartışıyorsun ne de evleniyorsun olmuyor dese içime öyle su serpilir ki size anlatamam🥹 gerçekten iyice analiz etmenizi istiyorum. sağlıcakla.
Gizli KullanıcıAnksiyete yasiyorum ve ilac kullaniyorum bunu duzeltmek istiyorum.
Anksiyeteyi nasil yenerim. Ilaclarimdan nasil kurtulurum. Bir de isitme kaybim var ve psikolojik oldugunu dusunuyorum. Bunlar bende cok fazla merak uyandiriyor ve uykularimi bozuyor. Ve hastaligimin giderek arttigini dusunmeye basladim oyle de hissediyorum. Doktorlar artik bana hic guven vermiyor. O kadar test o kadar cok tahlil yaptirdim ki artik cok sıkıldım buna bi care bulmak istiyorum lutfen cevap almamda yardimci olun lutfen
Gizli Kullanıcı
