Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Birinin beni sevdiğini nasıl anlarım
Yusuf dıye bır cocuk var benım ısmımde nehır ben o cocuktan hoslanıyorum ama o cocuk benı sevıyormu bılmıyorum onun benı sevdıgını dusunduren ama sevmıyormu dıyede dusunduren konular var benı sevdıgınden emın olmak ıstıyorum hangı davranısları benı sevdıgını gosterır bılmıyorum bu konuda bana yardım et benı sevdıgınden emın olmak yusuf benı net sevıyor demek ıstıyorum nasıl davranırsa benı arkadas olarak goruyor nasıl davranırsa benı arkadastan öte görüyor bana ipucu verir misin?
Gizli Kullanıcı
Sosyal anksiyetem nasıl geçer
Tanığım insanlarda veya ilk defa tanıştığım insanda olsa aşırı kalbim çarpıyor, elim ayağım ağzım titriyor. Aşırı kaygılı bir insana dönüştüm son bir yıl içinde ne tetikledi hiç bilmiyorum. Mesela yere çatal düşse bile korkar oldum yani ani seslere karşı da tepki vermeye başladı vücudum. Kapı çarpsa ürkme oluyor sürekli. Ses olursa diye tetikte bekliyorum sanki. Nasıl geçer ? yardımcı olursanız sevinirim teşekkürler
Gizli KullanıcıBu baskıyla nasıl başa çıkarım
Merhaba 30 yasindayim babam bugün annemi arayıp kız 30 yaşına geldi biz ölünce ne yapacak evlenmedi de ne yapacağız biz bunu demiş geçen yıl da bana kaç yaşına geldin sen bulamazsan biz bulalım evlenecek birini birkaç yıla benden farkın kalmayacak yaş olarak dedi ve evlenmedigim icin bana bela okudu sen benim basima belasin allahin cezasisin dedi çok zoruma gitti ama hiçbir şey demedim bir süre konuşmadım ama bugün annemi arayıp konuyu tekrar gündeme getirmiş ne yapmam gerek bilmiyorum kendimi fazlalık hissediyorum ailemden para almıyorum maddi olarak ufak da olsa kendi gelirim var ama hala böyle konuşuyorlar ne yapayım sizce bir çıkar yol gösterir misiniz
Gizli KullanıcıEşimle anlaşamıyoruz
Eşimle 3 yıllık evliyiz. 4 aylık bir bebeğimiz var. Severek evlendik ama evliliğimizin başından beri iletişim sorunları yaşıyoruz. Başlarda sorunları çözmek için çaba sarf ediyorduk ama artık çok yorgunuz ve konuşarak bir şeyleri çözebileceğimizi düşünmüyoruz. Birçok konuda tartışıyoruz ama tabiri caizse incir çekirdeğini doldurmayacak sorunlar bana göre ama eşime göre çok önemli. Aile danışmanı ile görüştük, evlilik ve iletişim üzerine kitaplar okuyorum. Ne yaptıysam düzelmiyor. Hiç olmadık bir şeyden sorun çıkabiliyor. Örneğin, markete gittiğimizde eşim bayram için şeker alıyordu ben de bitki tohumlarına bakıyordum. "Hangi çikolatalardan istiyorsun gel bak" dedi. Ben de "istediğinden al" dedim. "Hangisini istiyorsun gel baksana" dedi tekrar. Ben de yanına gidip "istediğini al dedim ya başka şeyle ilgileniyorum niye çağırıyorsun?" dedim ve bu tartışmaya döndü. Evladımın annesi babası ayrı büyümesini istemiyorum ama artık ne yapabileceğimi bilmiyorum. Ne yapsam sorunlar bitmeyecek gibi hissediyorum. Önerilerinizi rica ediyorum.
Gizli Kullanıcıayrılmayı zararsız nasıl kabul ettirebilirim
hamileyken eşimle tartıştım aile evime gittim boşanmadık eşim eski sevgilisine döndü. sonra barıştık bu olanları duydum eşimde unutamıyorum kendime engel olamıyorum dedi ve ayrıldık doğumdan sonra boşandım duygusal olarak yalnızdım çalışmaya ara vermiştim bebeğe bakmak için maddi ve manevi olarak çökmüştüm eski eşim barışmak istedi bende bunalımda ve yalnız olduğum için birleştim ama nikah yapmadım denemek istedim ama bir türlü eskisi gibi olmadı. sonra yine tartıştık 20 gün kadar ayrı kaldık yine aynı kadınla görüşmüş tamamen soğudum çocuğumuz için sabretmeye çalıştım ama olanları unutamıyorum hatta eşime dokunmaktan kaçıyorum mecburiyet görev gibi geliyor işe başladım psikolojim düzeldi artık mantıklı düşünmeye başladım ayrılmak istiyorum ama bırakmıyor psikolojisi bozuk kendine ve bize zarar verecek diye korkuyorum kendimi affettircem zaman ver diyor ama bana herşey eziyet gibi geliyor ne yapmalıyım nasıl konuşmam bitirmem gerekiyor
Gizli KullanıcıKaygılı ruh halimden nasıl kurtulabilirim doğum sonrası psikolojim karmakarışık
Öncelikle merhaba. Şuan bulunduğum karmaşık ruh hali,kaygılı halim beni psikolojik olarak zorluyor. 1 yıllık evliyim ve evlilik sürecinde hemen hamile kaldığımı öğrenmem ile birlikte hamilelik dönemi yaşadım. Şuan da 40 ını dün geride bırakmış bi lohusayım. Bu süreçte heyecanla kaygıyla bazı anlarda aşırı stresle karnımda kavuşmayı beklediğim bebeğim en güzel hediyem,mucizemm. Onu tüm ruh hali dalgalanmalarımın uzağında bırakarak sıkıntılarımdan bahsetmek istiyorum. Eşimle evlenmeden öncesinde birtakım sorunlar yaşadık düğün sürecinde öncesinde vs. ama sonuç olarak onunla yola devam etmeyi ve sevgimi bırakmamayı seçtim. İlk tanıştığımda üzerime daha çok titreyen beni çok sevdiğini düşündüğüm adam bazen beni aşırı üzerken hiç umursamıyor bu durumu. Hamilelik dönemimde işleri eskisi gibi yapamadığım ve hamilelik sürecim sıkıntılı geçtiği için bi keresinde bekar evim bundan daha temizdi dedi. Yemek yapacağım zaman bunları bende yapıyordum zaten niye evlendik o zaman dedi. Yaptığım şey istediği gibi olmayıp beğenmediğinde aşağılar tarzda konuştu. Ağladığım ama içime attığım bi rabbimin bildiği bi de size anlattığım çok anlarım oldu. Ama bi şekilde diğer güne geçtik. Bazen kendime öyle çok kızdığım anlar oluyor ki. Beni sevmediğini hissettiğim üzülüp ağladığımda seni çok nazlandırmışlar nazlısın sen diyip dalga geçen birine beni kimse nazlandırmadı ben bilmiyorum o nasıl bişey diyerek üste çıkmasına bana karşı çok kızdığım şeyler yapmasına rağmen hala çok sevgi besleyebilmem canımı çoğu zaman acıtıyor. Hamilelik süreci geçtikten sonra eşimin tayini farklı bir yere çıktı ve evimizi taşıdık bu süreçte ben ailemin yanına geldim doktoruma burda olduğu ve doğumu burada planladığımız için. Sonrasında doğum oldu ve 40 gün burada kalmam iyi olacağı için ailemle kaldım. Bayram sonrasında bir aksilik olmazsa döneceğiz. Eşim ile bu süreçte telefon ile konuşuyoruz ama sabahları günaydın iş çıkışı 5-10 dk kısa görüntülü konuşma yapıyoruz. Konuşmalarımız rutine bindi napıyosun iyi sen yemek yiycem gün içinden kısa bi bilgi verirse o. Sonrada hadi canım yemek yiyip daha dinlenicem diyerek kapatıyoruz. Sonrada oyun oynayıp yatıyor yatmadan konusursak kısa bi iyi geceler diyoruz. Diyorum ki 24 saat içinde günde bi 5 10 dk mı bize ayrılan süre. Saatlerce ne konusucaz liseli ergen miyiz diyor. Zaten uzun süre konusamayız ben bebeğimizle ilgileniyorum 7 24 uykusuz kalıyorum ama hiç görünmüyor bu. Benim burada beklediğim bi şefkat bi sevgiyi hissetmek bi nasılsın demesi belki de. Ama olmuyor tabi. Bi gözüm dolsa o sinirleniyor noldu şimdi buna mı ağladın canın sıkılıyor diye. Bana olan sevgisini zihnimde evirip çevirip sorguluyorum. Ha o da çok özledi diye hissettiğim zamanlar da oluyor ama sarkıda diyor ya aşk kırıntısı gibi oluyor sanki. Al bu sana yeter fazlasını haketsen de vermeyeceğim. Eskiden bana mesajı aramayı görmedim diye kızan adam şimdi aynısını yapıyor. Beni mi cezalandırıyor sizce kısasa kısas ile. Bayram dönüşü gidince ben evde tek olacağım anne olmak çok zormuş doğum öncesi ve sonrası aile evimde herkes pervane oldu etrafımda beni dinlendiriyorlardı. Şimdi ev işi temizlik yemek en önemlisi bebeğimin bakımı tek halletmem gerekecek sanki tüm sorumlulukları yüklenmişim de altında ezilicem hissi kaygısı zihnimin beni sürekli olumsuz düşünceleri düşündürmesi kötü etkiliyor. Normalde neşeli eğlenceli biriydim ama artık zihnim sorumlulukları düşünmekle meşgul. Seviliyor muyum yine yetersiz mi hissettirilicem yoksa herşey çok iyi olacak mı bilmiyorum. Her şeyin iyi olmasına olumlu düşünmeye çok ihtiyacım var çok. Ve en önemlisi bebeğime iyi gelmem için benim iyi olmam lazım. Zihnimdeki bu düşüncelerle nasıl başa çıkabilirim
Gizli KullanıcıUykum gelmiyor neden
Hiç uykum gelmiyor neden böyle oluyo 9 da kalkıyorum yoruluyorm ama uyumaya gelince hep gidiyo ve o kadar zorlanıyorum ki yeni uyanmış gibi of nası geçer bu😕 nası uykumu getiririm gün içinde kola içiyorum saat 6 da 7de ondan mıdır yoksa ne bilmiyorum telefonu da uyumadan önce bırakıyorum ama ise yaramıyo ne yapmalıyım sorun ne lütfen söyleyin çok çaresiz hissediyorum uyku problemim yüzünden
Gizli Kullanıcıneden böyle hissediyorum
2 yıldır kimseyle konuşmuyorum, flört etmiyorum. hiçbir zaman önüme gelenle flört edebilen bi insan olmadım, birinden kolay hoşlanabilirdim ama kolay da hayatımdan çıkarabilirim sınırları net bi insanım ve kendime olan saygımın yüksek olduğunu düşünüyorum. bi ilişki istiyorum ama nedense kimseye bi şey hissedemiyorum, karşımdaki insanın aptalca bi yazım yanlışı yapması bile çok fazla gözüme batıyor konuşasım gelmiyor. ama bugün düşündüm de karşımdaki insan iyi de olsa içimde bi yerde bi şey hissedemiyor gibiyim biriyle konuşma isteği gelmiyor. sorun ne anlamıyorum bi ilişki isterim istiyorum ama bi yandan neden bu kadar isteksiz olduğumu çözemiyorum. bi yandan kendimi yetersiz hissediyorum, görüntülü konuşamam fotoğraf çok zor çekinirim herkesin basitçe yaptığı şeyleri ben asla yapamıyorum yada çok zorlanıyorum çok rahatsız hissediyorum bu da sanki ilişkimde çok sorun olacakmış gibi geliyor özgüvensiz görünmek istemiyorum kendimi seviyorum beğeniyorum ama bunu asla aşamıyorum
Gizli Kullanıcıyeme bozukluğumu nasıl düzeltirim
17 yaşındayım, iki üç yıldır çok fazla yemek yiyorum, boyum kısa ve kilolu bi insan değilim ama ihtiyacımdan çok çok daha fazla kaloriyi neredeyse her gün alıyorum. bazen o kadar çok yiyorum ki akşam midem fazlasıyla ağrıyor, rahatsızlanıyor. kendimi iradesiz hissettiğim için biraz araştırdığımda bunun aslında iradeyle alakalı olmadığını kendimi ne kadar kontrol etmeye çalışsam da bi nevi faydasız olduğunu öğrendim ne kadar doğru bilmiyorum. araştırırken karşılaştığım her uzman psikoloğa mutlaka danışılması gerektiğini kendi başına çözülebilecek bi şey olmadığını söylüyor fakat ailevi sorunlar nedeniyle öyle bi imkanım yok. arkadaşlarımlayken, bi şeyle gerçekten meşgulken böyle ataklar yaşamıyorum ve çok çabuk doyan bi insanım kolay kolay acıkmam. ama genelde ne kadar tok olursam olayım kendimi tutamıyorum, o kadar bi şey yemek istemiyor oluyorum ki ama yinede zorla yiyorum. tokum, hatta o kadar çok yemişim ki midem ağrıyor fakat asla durduramıyorum. asla bi tatmin duygusu hissetmiyorum, canım spesifik bişey de istemiyor tamamen ne varsa her şeyi yiyorum. bunu nasıl aşabilirim ve bu sorun gerçekten neden kaynaklanıyor olabilir sorunum ne
Gizli KullanıcıKronik oda toplayamama sorunumu nasıl çözebilirim?
Çok uzun süredir yaşadığım kronik bir sorun hakkında konuşmak istiyorum. Benim ciddi bir seviyede oda toplayamama sorunum var. Bu yıllardır böyle. 3 veya 4 yıl diyebilirim. Bu süre zarfında odamdan hiç çıkmadım. Evin içinde bile dolaşmadım. Kendi hayatım adına büyük bir depresyon dönemi yaşadım ve çoktan atlattığımı düşünüyorum. Ruhen çok büyük değişimler yaşadım. Artık gerçekten umutluyum ve değişmek istiyorum. Ama bu değişim sadece psikolojik boyutta oldu. Somut olarak aynı değişimi hayatımda göremiyorum. Zihnim değişti, ama hayatım aynı kaldı. Artık dışarı çıkmak istiyorum, hayatımı değiştirmek istiyorum, ama odam buna engel oluyor. Odamı toplayamadığım için duş dahi alamıyorum, dışarı çıkamıyorum, yapmam gereken işlerimi yapamıyorum, hayatı erteliyorum. Manevî değil ama maddi olarak depresyondaki bir insanla hayatım aynı. Pek çok yol denedim. Her gün sadece belli bir yeri topladım, süreyle topladım, bir şeyler dinleyerek topladım. Zihnimde bir şeyler işlemiyor, işlevimi kaybetmişim gibi hissediyorum. Odam da altı adımlık küçücük bir şey bu arada. Yinede normal bir insanın yaşayabilmesi gereken seviyeye getiremiyorum. Normalde psikolojik destek almayı çok istiyorum, ama imkanım yok. Bu yüzden zihnimde bir şeyler yanlış gidiyorsa dahi bunu nasıl çözeceğim, iyileştireceğim bulamıyorum. Ne yapacak olursam olayım "odamı topladıktan sonra yapacağım" diyorum. Bu o kadar uzun süredir böyle ki, artık değişsin istiyorum.
Gizli Kullanıcı
